Bucketlist met toestemming van oma: ‘Herinneringen ontstaan zonder lijstje’

„Opa, wat staat er op uw bucketlist?”, vroeg mijn kleindochter. Ik moest lachen. „Wij hadden vroeger geen bucketlist. Wij hadden alleen een slecht idee en een flinke dosis lef.”

Ik was 18 en hospik bij de luchtmacht op Soesterberg. Mijn taak was paraat staan als straaljagers opstegen of landden. Gelukkig ging het altijd goed. Daardoor had ik alle tijd om jaloers te kijken naar een helikopter die met ronkende rotorbladen klaarstond.

Ik stapte op de majoor af. „Mag ik een keer mee?”

„Alleen met toestemming van je ouders.”

Hij dacht waarschijnlijk dat ik nu af zou druipen. Hij kende mij nog niet.

Ik rende naar de kazerne, pakte een vel papier en schreef namens mijn moeder een keurige toestemmingsverklaring. Een handtekening eronder en terug naar de majoor.

Hij keek nauwelijks naar het briefje. „Instappen.”

Heuvelrug werd een tapijt

Even later stegen we op. Soesterberg verdween onder me, de Utrechtse Heuvelrug werd een groen tapijt en onderweg naar Breda voelde ik me de koning van de wereld. Niet omdat ik vloog, maar omdat ik 18 was en dacht dat alles mogelijk was.

Mijn moeder heeft nooit geweten dat ze mij toestemming had gegeven. Ze is er helaas niet meer. Soms hoor ik haar nog zeggen: „Jongen, wat haal jij toch allemaal uit.” En eerlijk gezegd denk ik dat ze daarna stiekem had gelachen.

Mijn kleindochter Maelouise lag dubbel om het verhaal. „Dat mag ik zeker niet doen, opa?”

„Absoluut niet”, zei ik.

Maar ik hoop wel dat zij later ook verhalen hebben die een leven lang meegaan. Want een bucketlist gaat niet over wat je nog wilt beleven.

De mooiste herinneringen ontstaan meestal zonder lijstje… en soms zelfs met de handtekening van je moeder.

Reacties