Brief aan mijn dochter: ‘Vandaag zijn we 12 jaar van elkaar verwijderd’

Je was bijna veertien dagen ‘overtijd’, toen jij het welletjes vond. Op jouw rug zaten donshaartjes en je vingertjes waren gerimpeld als van een oud mens.

Je was prachtig én gezond! Ik kreeg er geen genoeg van om naar je te kijken.

Vandaag kijk ik terug op jouw geboorte en hoop dat het een fijne dag voor je wordt met mensen die om jou geven.

Verdrietig genoeg zijn wij al twaalf jaar van elkaar verwijderd. Schizofrenie vond het welletjes. Wat vervloek ik toch dat beest dat jou in zijn greep heeft.

Lieve schat. Waar je ook bent, ben ik ook.

Jij hebt mij op het schrijverspad gezet door jouw aandoening. Aangedaan schreef ik erover. In de hoop jou te bereiken én de buitenwereld een inkijkje te geven in zieleroerselen. Opdat er meer begrip komt en vooroordelen verstommen.

De tijd schrijdt voort. Moederliefde is tijdloos.

Reacties