Het belangrijkste wereldnieuws is weer begonnen: ‘Geen Songfestival was onwennig stil’

We hebben het overleefd. Juni en juli. Twee lange maanden waarin het Eurovisie Songfestival zich vrijwel uit het nieuws terugtrok. Een zomerreces, zullen we maar zeggen.

Even geen dagelijkse analyses, geen landen die dreigen af te haken, geen discussies over regels, vlaggen, stemmen, jury’s, politiek, liedjes, kleding of de vraag of een zangeres met drie punten van de vakjury eigenlijk moreel gezien toch had gewonnen.

Het was onwennig stil…

Natuurlijk gebeurde er ondertussen van alles in de wereld. Oorlogen, verkiezingen, economische problemen, klimaatrampen, internationale spanningen. Maar laten we de verhoudingen wel een beetje zuiver houden. Daar verschijnen misschien een paar dagen berichten over.

Het Songfestival heeft een jaarcyclus. Dat zegt eigenlijk al genoeg over het gewicht ervan. En gelukkig is die cyclus weer begonnen.

Burgas in plaats van Sofia

Deze week werd bekend dat het Eurovisie Songfestival van 2027 wordt gehouden in Burgas. De Bulgaarse kuststad won het uiteindelijk van Sofia en mag zich dus gaan voorbereiden op wat, afgaande op de hoeveelheid media-aandacht, zonder enige twijfel een van de belangrijkste gebeurtenissen op onze planeet moet zijn.

Of misschien moeten we dat voorzichtige ‘een van de’ inmiddels gewoon schrappen.

En vrijwel tegelijk was er ander belangrijk Songfestivalnieuws. De regels zijn aangepast. Een land dat verwikkeld is in een gewapend conflict of een ernstige geopolitieke situatie kan voortaan, zelfs na winst, het festival niet automatisch organiseren.

Kijk. We zijn weer begonnen. Nog geen lied gehoord. Geen jurk gezien. Geen rookmachine aangezet. Geen vakjury die iemand acht punten heeft gegeven waar het publiek er nul gaf. En toch liggen de eerste onderwerpen alweer op tafel.

Burgas. Oorlog. Organisatierecht.

Niets mee hebben

Het Songfestival heeft die bijzondere eigenschap dat werkelijk ieder onderwerp erin past: internationale betrekkingen, mensenrechten, nationale identiteit, geopolitiek, geld, veiligheid, techniek, mode, seksualiteit, televisie, cultuur en, oh ja, voordat ik het vergeet, muziek.

Er bestaat vermoedelijk geen ander evenement waarvoor zoveel mensen elf maanden per jaar bereid zijn uit te leggen dat ze er eigenlijk helemaal niets mee hebben.

Dat is misschien nog wel de grootste prestatie van het Songfestival. Wie niet kijkt, praat erover. Wie wel kijkt, praat erover. En wie vindt dat politiek niets met het Songfestival te maken mag hebben, kan daar moeiteloos een avond over praten.

De media registreren het allemaal zorgvuldig. Want als een onderwerp honderden of duizenden reacties oplevert, moet het belangrijk zijn.

Zo werkt belangrijkheid tegenwoordig. Je zou bijna een internationale meetlat kunnen maken. Een oorlog krijgt zoveel nieuwsberichten. Een kabinetscrisis zoveel. Een economische recessie zoveel.

Geen liedjeswedstrijd

En dan het Songfestival. Dat begint in augustus en houdt ergens in mei weer even op, waarna juni en juli kennelijk dienen als twee maanden welverdiend zomerreces.

Misschien moeten we het daarom ook niet langer een liedjeswedstrijd noemen. Dat doet het evenement tekort.

Het is een permanent Europees maatschappelijk overlegorgaan met muziek tussendoor.

En het reces is voorbij. Burgas is bekend. De eerste nieuwe regels zijn onderwerp van discussie. De eerste reacties worden geschreven. We hebben nog negen maanden te gaan.

Gelukkig.

De wereld kan weer verder. We weten eindelijk weer wat echt belangrijk is.

Reacties