Wie extase ervaart door Umm Kulthum, kent geen vooruitkijken

De muziek van Umm Kulthum heeft altijd een bijzondere plaats in mijn hart gehad. Wanneer zij zingt, is er steeds één fragment dat mij diep raakt. Op dat moment komen talloze herinneringen terug.

Ik raak overweldigd door emoties, maar niet op een negatieve manier. Integendeel: haar stem geeft mij inspiratie, trots en nieuwe energie. Alsof ik opnieuw verbinding maak met mijn verleden en daardoor juist kracht vind om verder te gaan.

In één van haar liederen zegt zij: ‘Hoe kan ik mijn herinneringen vergeten, als zij de droom van mijn leven zijn?’ Toen ik deze zin in het Nederlands vertaald zag, verloor zij veel van haar schoonheid en diepgang. De woorden zijn misschien hetzelfde, maar de emotie, de poëzie en de betekenis zijn nauwelijks te vertalen.

Verleden heeft ons gevormd

Juist daarom denk ik vaak na over het bekende Nederlandse advies: ‘Kijk vooruit en laat het verleden los.’ Persoonlijk kan ik mij daar moeilijk in vinden. Ik geloof niet dat herinneringen alleen een last zijn. Voor veel mensen vormen zij juist een bron van kracht, identiteit en inspiratie. Zonder herinneringen verliezen wij een deel van onszelf. Het verleden heeft ons gevormd en verdient daarom een plaats in ons leven.

Ik vraag mij af hoe vaak dit advies werkelijk wordt gegeven. Is het de bedoeling dat mensen voortdurend alleen vooruitkijken, zonder stil te staan bij wat hen heeft gevormd? Voor mij roept die gedachte juist onrust op. Alsof je altijd alert moet zijn en nooit mag terugdenken aan mooie of betekenisvolle momenten. Dat voelt niet als een evenwichtige manier van leven.

Terug naar je eigen land

Helaas heb ik dit advies meerdere keren gekregen. In plaats van mij te helpen, maakte het mij juist verdrietig en gestrest. Wanneer ik mijn gevoelens probeerde uit te leggen, kreeg ik soms zelfs kwetsende reacties, zoals: „Waarom ga je niet terug naar je eigen land?” Dat vind ik nogal absurd en vaag. Je komt naar een ander land met verwachtingen, plannen en hoop op een betere toekomst. Vervolgens ontdek je dat de werkelijkheid soms heel anders is dan je had gedacht.

Als ik vooraf had geweten dat ik mij zo vaak onbegrepen zou voelen, had ik misschien nooit de stap naar Nederland gezet. Toch kun je het leven niet terugdraaien. Zodra je ergens een nieuw bestaan opbouwt, gaat het leven verder. Daarom geloof ik dat mensen meer begrip zouden moeten tonen voor elkaars verleden. Herinneringen zijn geen ketenen die ons tegenhouden, maar juist een deel van onze identiteit. Wie het verleden volledig wil loslaten, loopt ook het risico een deel van zichzelf te verliezen.

Reacties