Tokyo 1991: Michael Johnson en de emotie van een kampioen

Door de finale van de 200 meter tijdens het WK atletiek in Tokyo in 1991, en vooral door de emotie van Michael Johnson op het podium, werd hij mijn grootste inspiratie. Zelfs na tientallen jaren denk ik nog regelmatig terug aan die race.

Niet alleen aan zijn indrukwekkende prestatie, maar vooral aan de emoties die hij na afloop liet zien. Dat gevoel heeft mij diep geraakt en is eigenlijk niet onder woorden te brengen.

Begin jaren negentig was er nog geen internet en waren er maar weinig televisiezenders. Daardoor was het bijna onmogelijk om beelden van die race of informatie over Michael Johnson terug te vinden. Toen ik later naar Amsterdam verhuisde, ging ik daarom regelmatig naar de bibliotheek. Op de sportafdeling zocht ik naar tijdschriften en boeken waarin iets over Michael Johnson stond. Ik las alles wat ik kon vinden. Het liefst wilde ik echter de beelden van die race en vooral die emotionele momenten op het podium opnieuw zien.

Weinig begrip

Ik heb daar weleens met een paar Nederlanders over gesproken. Ik merkte dat zij mijn gevoel nauwelijks begrepen. Dat herinnerde mij aan een keer dat ik met enkele mensen een museum bezocht. We liepen langs schilderijen waar ik eerlijk gezegd weinig belangstelling voor had. Ik vroeg spontaan: „Waar kijken jullie eigenlijk naar? Wat is hier zo bijzonder?” Eén van hen antwoordde: „Dat is precies zoals jij steeds die emotie van Michael Johnson wilt blijven zien.” Op dat moment begreep ik zijn vergelijking. Voor hen waren die schilderijen een bron van emotie, terwijl voor mij die ene sportprestatie hetzelfde betekende.

Later ontdekte ik YouTube, nog in de beginperiode van het platform. Eén van de eerste video’s die ik opzocht was de legendarische race van Michael Johnson tijdens de Olympische Spelen van Atlanta in 1996. Het was geweldig om die beelden eindelijk te kunnen bekijken. Toch blijft de race van het WK in Tokyo in 1991 voor mij de meest ontroerende. Geen enkele andere sportvideo heeft mij ooit hetzelfde gevoel gegeven.

Voorkeuren vergeten

Normaal gesproken steun ik tijdens grote internationale sporttoernooien altijd eerst Afrika en Marokko. Als geen van beiden meedoet, steun ik Nederland. Maar wanneer Michael Johnson aan de start stond, vergat ik alle andere voorkeuren. Dan stond ik volledig achter hem. Die bewondering bleef bestaan totdat hij zijn atletiekcarrière beëindigde.

Ik geloof dat veel Nederlanders dit gevoel niet herkennen. Anders zouden zij niet zo gemakkelijk zeggen: „Je moet vooruitkijken.” Juist die woorden geven mij een bittere smaak. Sommige herinneringen wil je helemaal niet loslaten. Er zijn momenten die zo bijzonder zijn, dat ze je voor altijd blijven inspireren. Voor mij is de emotie van Michael Johnson in Tokyo zo’n moment.

Reacties