Tijdloos: ‘Af en toe vergeten hoe laat het is, is een grote luxe’

Vroeger hadden we tijd. Tenminste, dat zeggen we. Alsof de klok in 1987 langzamer tikte dan nu. Alsof een uur toen stiekem 68 minuten duurde.

Onzin natuurlijk.

We hadden evenveel tijd als nu. Alleen minder haast om hem vol te proppen.

Tegenwoordig noemen we alles efficiënt. We bestellen ons eten voordat we honger hebben, kijken een serie op anderhalve snelheid en raken geïrriteerd als de magnetron nog twaalf seconden aangeeft. Twaalf seconden. Dat is tegenwoordig blijkbaar een levensfase.

En toch zijn het nooit die snelle momenten die we onthouden.

De leukste vakantie

Niemand vertelt twintig jaar later over die perfect georganiseerde maandagmiddag. We praten over die onverwacht lange koffie. Over die vakantie waarop het drie dagen regende en uiteindelijk de leukste werd. Over die buurman die even’ langskwam en drie uur later pas vertrok. Over een kind dat je hand pakte zonder reden. Over een moeder die nog één verhaal vertelde voordat het licht uitging.

De mooiste herinneringen hebben één gemeenschappelijk kenmerk: ze hadden geen planning.

Misschien is tijd helemaal geen kwestie van minuten, maar van aandacht.

Je kunt een uur naast iemand zitten zonder elkaar echt te zien. En je kunt in vijf minuten een gesprek voeren dat je jaren bijblijft. De klok meet seconden. Het hart meet betekenis.

Gewoon beleven

Misschien zijn we daarom zo gefascineerd door oude foto’s. Niet omdat ze scherper zijn – integendeel – maar omdat ze ons herinneren aan een tijd waarin niemand bezig was met het vastleggen van het moment. Ze waren het gewoon aan het beleven.

Tijdloos zijn is misschien wel de kunst om ergens helemaal te zijn. Zonder alvast aan straks te denken. Zonder een telefoon die trilt. Zonder de drang om van elk moment bewijs te verzamelen.

Want uiteindelijk zijn het niet de jaren die ons vormen, maar de momenten waarin we vergaten op de tijd te letten.

En misschien is dat wel de grootste luxe van deze tijd. Niet méér uren krijgen, maar af en toe vergeten hoe laat het is.

Dat zou zomaar eens de enige vorm van tijdwinst kunnen zijn die echt telt.

Reacties