Nederland importeert de oorlog

Misschien haalden we de oorlog zelf binnen.

Mensen vluchten voor geweld. Voor bedreiging. Voor intimidatie. Ze laten een land achter waar angst bepaalt wie de baas is. Nederland biedt veiligheid, bescherming en een nieuwe kans. En dan gebeurt de omkering. Niet de mensen die bescherming zoeken maken Nederland veiliger. De mensen die bescherming bieden voelen zich niet meer veilig.

Het Rode Kruis trekt zich terug uit het voorterrein van Ter Apel. VluchtelingenWerk doet hetzelfde. Niet omdat de opvang niet meer nodig is. Niet omdat de oorlog ergens anders is afgelopen. Maar omdat hun eigen medewerkers zich niet langer veilig voelen.

Het Rode Kruis. Een organisatie die blijft als iedereen vlucht. Vlucht nu zelf.

Over de schouder kijken

Mensen ontvluchten geweld. En brengen geweld mee. Ze ontvluchten intimidatie. En intimideren hulpverleners. Ze zoeken veiligheid. En nemen die vervolgens van anderen af.

Dat is de omkering waar niemand het over wil hebben. Jarenlang werden waarschuwingen gladgestreken. Niet generaliseren. Begrip tonen. Nuance bewaren. Ondertussen keek een vrijwilliger eerst over zijn schouder voordat hij iemand een deken gaf. Dat is geen beleidsprobleem. Dat is een veiligheidsprobleem.

Misschien moeten we stoppen met praten over een aanmeldcentrum. Noem het een missiegebied. Stuur Defensie. Plaats een commandopost naast de receptie. Blauwe helmen bij de ingang. Een bufferzone rond de koffieautomaat. Misschien moet de EHBO-cursus voortaan worden vervangen door een militaire basisopleiding. Misschien kan de NAVO meteen een artikel 5-overleg beleggen over de veiligheid van koffievrijwilligers. En voor de zekerheid een tank op het terrein. Niet om Nederland te verdedigen tegen een buitenlandse vijand, maar om medewerkers van het Rode Kruis veilig van de parkeerplaats naar de ingang te begeleiden.

Minderheid bepaalt het beeld

Klinkt belachelijk? Natuurlijk. Maar wat is eigenlijk belachelijker? Dat voorstel? Of de werkelijkheid waarin hulpverleners bescherming nodig hebben tegen de mensen die zij juist kwamen beschermen?

En altijd hoor je dezelfde reactie: de meeste asielzoekers veroorzaken geen overlast. En dat geloof ik ook wel! Maar de geschiedenis wordt zelden veranderd door de meerderheid die zich gedraagt. Altijd door de minderheid die de regels naast zich neerlegt. En juist die minderheid bepaalt inmiddels het beeld van Ter Apel.

Nederland bouwde een opvangcentrum. Een kleine groep veranderde het in een plek waar bedreiging bepaalt wie blijft en wie vertrekt.

De mensen die tegenwoordig uit Ter Apel vertrekken, zijn niet de overlastgevers. Het zijn de hulpverleners.

Reacties