Spinnen: ‘Moeilijke jeugd en iets onverwachts kwamen in een appje samen’

Ik zit in een WhatsApp-groep met een stel amateurfotografen. We delen foto’s, geven elkaar tips en worden soms iets enthousiaster dan strikt noodzakelijk. De onderwerpen zijn divers, maar het onderwerp van de meeste foto’s is de natuur.

Op een dag delen we vol overgave foto’s van insecten en spinnen. Dan verschijnt er een berichtje.

‘Haha, jullie hoeven je spinnenfoto’s niet met mij te delen hoor! Vind ik echt helemaal niet erg als jullie dat niet doen😉’

Mijn eerste gedachte is niet: die houdt niet van spinnen. Mijn eerste gedachte is: ik ben te veel.

Zie je wel. Ik heb te veel foto’s gestuurd en ben te enthousiast geweest. Nu wil iemand afhaken. Het is wonderlijk hoe snel mijn hoofd van een onschuldig appje een afwijzing kan maken.

Het kwartje valt

Even later reageert iemand anders: „Spinnen zijn niet eng joh.”

En ineens valt het kwartje. Het ging helemaal niet over mij. Het ging over spinnen.

Ik moet erom lachen. Niet alleen omdat ik het verkeerd had begrepen, maar ook omdat ik me realiseer hoe vanzelfsprekend het voor mij is om spinnen juist interessant te vinden. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat iemand er bang voor is.

Dat heb ik van mijn moeder. Zij was niet bang voor spinnen en ik dus ook niet. Van haar kreeg ik ook iets heel anders mee.

Ik groeide op met ruzie, geweld, psychische problemen en alcohol. Mijn ouders waren emotioneel vaak niet beschikbaar. Ik leerde voortdurend scannen en afstemmen om de situatie niet uit de hand te laten lopen. Heb ik iets verkeerd gedaan? Ben ik te veel? Is het veilig?

Afwijzing die er niet is

Die waakzaamheid zit nog altijd in mijn systeem. Daardoor lees ik soms afwijzing waar die helemaal niet is. Maar blijkbaar heb ik dus óók iets van mijn moeder meegekregen waar ik blij om ben. Dat spinnen geen monsters zijn, maar fascinerende en nuttige dieren.

En zo kwamen een moeilijke jeugd en iets onverwachts zachts opeens samen in een appje. En dat zachte had acht harige poten.

Reacties