Paniekvoetbal der liefde: ‘De meesten zagen het achterliggende verdriet niet’

Als hofleverancier van mooie woorden veroverde hij menig vrouwenhart. Bij de een was het de jonge leeftijd die de doorslag gaf. Bij de volgende het uiterlijk, maar ook een mooie lach kon al voldoende zijn.

Een volgende trok zijn aandacht door poëzie, maar er was ook altijd wel iemand die op een filosofische manier zijn woorden wist te beantwoorden.

Ze hadden allemaal wel iets wat hem aantrok. En nadat hij wat mooie woorden hun richting op fluisterde, vielen de meesten als een blok voor hem. Zijn ego voer daar wel bij.

Wat de meesten niet zagen was het achterliggende verdriet. Dat grote verdriet van die ene verloren liefde.

Volledig veroverd

De vrouw die als enige zijn hart volledig had weten te veroveren en waar hij zijn leven mee wilde delen. Als soulmates die aan een enkel woord genoeg hadden. Die liefde zat diep.

Tot die onverwachte maar onoverkomelijke breuk die zijn hart brak en vooral zijn leven op z’n kop zette.

Dat moment was het begin van een spelletje paniekvoetbal. Jij bent van mij, kom terug. Ik wil en kan niet leven zonder jou. Je komt niet terug? Je ‘dreigt’ met of kiest voor een ander?
Dat kan ik ook…

En daar kwam die eerste surrogaatliefde die een kleine sprankel bracht. Die zijn hart weer wat lichter maakte, maar zijn pijn niet wist te verdoven. Een tweede en al snel een derde, die tenslotte niet van elkaars bestaan wisten, volgden.

En er volgden er meer. Ze voelden zich allemaal ‘de uitverkorene’.

Grote, enige liefde

Het was hard werken om alle ballen hoog te houden en geen foutjes te maken. Te onthouden wat er wél of juist niet gezegd was.

En in de tussentijd behield zijn grote liefde die prominente plek in zijn leven, in zijn hart.

De enige communicatie bestond nog uit dat zeldzame boze of juist lieve berichtje, een ongeoorloofd bezoekje uit zorg. Wat poëtische woorden. Maar ook het verklaren van de achterliggende betekenis van woorden die online werden gezet.

Zijn grote liefde. Zijn enige liefde.

Al die uitverkorenen werden als speelbal op dat voetbalveld ingezet. Trappen, duwen, trekken… er werd fanatiek maar doelloos gespeeld, voornamelijk met gevoelens. Maar altijd doelloos.

Het is slechts een kwestie van tijd voor die winnende goal gemaakt wordt. Er zijn slechts twee hoofdspelers. Laat ze die belangrijke wedstrijd uitspelen met winst, zodat de rust wederkeert en geluk weer de hoofdrol speelt.

Reacties