Journalistieke waakhond die vergeet te blaffen: ‘Vertekend beeld van Mona Keijzer’

Wat een warm portret van de mens achter de politicus. Waanzinnig! Het Algemeen Dagblad heeft een journalistieke prestatie van formaat geleverd.

In de rubriek De jonge jaren van… mochten we op 18 juli kennis maken met de mens achter Mona Keijzer. De lezer krijgt een warm verhaal voorgeschoteld over een eigenwijs meisje uit Volendam dat graag Thea Beckman las, handbalde, slootje sprong en zich niets aantrok van autoriteit. Aardige lokale achtergrondinformatie, maar vooral opvallend is wat ontbreekt in het portret.

Ongemakkelijke werkelijkheid

We lezen niets over de uitspraken en het politieke optreden waardoor Mona Keijzer de afgelopen jaren juist onderwerp van maatschappelijk debat werd. Zo verklaarde zij dat Jodenhaat onderdeel is van de islamitische cultuur. Riep zij de politie op om bij rellen gericht op de benen van Marokkaanse relschoppers te schieten, beschuldigde de NOS ervan informatie van Hamas „letterlijk over te tikken”, liep mee in een protestmars tegen een asielzoekerscentrum met Forum voor Democratie, en waarschuwt geregeld dat de westerse vrijheden worden bedreigd door de toenemende invloed van de islam.

Natuurlijk mag een krant aandacht besteden aan de mens achter een politicus. Maar wanneer vooral de sympathieke jeugdherinneringen worden belicht en de omstreden uitspraken en politieke keuzes buiten beeld blijven, krijgen lezers een vertekend beeld. Zo komt een controversieel politicus vooral over als een sympathiek persoon met een leuke jeugd, terwijl juist haar opvattingen, publieke uitspraken en politiek handelen bepalend zijn voor de manier waarop zij als volksvertegenwoordiger beoordeeld moet worden.

Waakhond moet wakker worden

Juist in een tijd waarin de democratie onder druk staat, is het de taak van de journalistiek om macht kritisch te volgen, uitspraken te duiden en politici te beoordelen op hun woorden en daden. De vraag is niet of Mona Keijzer vroeger graag Thea Beckman las. De vraag is waarvoor zij vandaag staat. Een waakhond die vooral vriendelijk kwispelt, bewaakt uiteindelijk niets meer. Dank, AD, voor dit meeslepende portret. De democratie is weer een stukje veiliger.

Reacties