I Love Erling Haaland, in tegenstelling tot Olmo en De Ketelaere

De voetballer die ik het meest bewonder, is de Noor Erling Haaland. De spelers die mij het minst aanspreken, zijn de Spanjaard Dani Olmo en de Belg Charles De Ketelaere. Dat heeft niet alleen te maken met hun prestaties op het veld, maar vooral met de indruk die zij op mij maken door hun uitstraling en houding.

Van Haaland wist ik lange tijd eigenlijk alleen dat hij voor Manchester City speelt en veel doelpunten maakt. Pas rond het WK begon ik meer video’s van hem te bekijken. Wat mij daarbij vooral opviel, was zijn karakter en de manier waarop hij met andere spelers omgaat. Ik zag een video waarin hij na een oefenwedstrijd met spelers van Marokko stond te praten. Dat deed hij op een rustige en natuurlijke manier. Hij leek zich niet druk te maken om de camera’s en sprak ontspannen met een glimlach.

Veel voetballers komen tijdens interviews of gesprekken erg voorzichtig over. Ze letten voortdurend op hoe ze overkomen en beschermen soms zelfs hun lippen om niet te laten zien wat ze zeggen. Daardoor verdwijnt voor mij een deel van het plezier om naar voetbal te kijken.

Niet overdreven

Bij Haaland ervaar ik juist het tegenovergestelde. Hij straalt ontspanning, zelfvertrouwen en vriendelijkheid uit zonder overdreven te doen. Dat maakt hem voor mij een bijzondere speler, los van zijn grote kwaliteiten als doelpuntenmaker.

Zijn uitstraling doet mij denken aan Johan Cruijff, die door veel supporters van FC Barcelona als een verlosser werd gezien. Natuurlijk zijn het verschillende spelers uit verschillende tijden, maar beiden roepen bij veel mensen een gevoel van enthousiasme en plezier op. Wanneer ik Haaland zie spelen of in interviews zie verschijnen, krijg ik de indruk van iemand die echt geniet van het spel en die die vreugde ook uitstraalt naar het publiek.

Wantrouwen en ongemak

Bij Dani Olmo en Charles De Ketelaere ervaar ik dat anders. Door hun gezichtsuitdrukking, houding en vooral hun blikken, krijg ik eerder een afstandelijke en sombere indruk. Hun manier van kijken roept bij mij een gevoel van wantrouwen en ongemak op, waardoor de ontspannen sfeer, die ik normaal bij voetbal ervaar, deels verdwijnt. Dat gevoel doet mij denken aan een druk treinstation waar via de luidspreker wordt gewaarschuwd met de woorden: „Let op zakkenrollers.”

Voetbal roept nu eenmaal sterke emoties op. Sommige spelers bewonder je vanwege hun karakter, uitstraling of speelstijl, terwijl anderen je minder aanspreken zonder dat daar altijd een duidelijke reden voor is. Voor mij laat Haaland een bijzonder positieve indruk achter. Zijn ontspannen houding, open uitstraling en zichtbaar plezier in het spel, maken voetbal voor mij leuker en aangenamer om naar te kijken.

Reacties