Gelukkig hebben wij het niet voor het zeggen

Het leven deelt kaarten uit alsof het een croupier is die niemand kent en niemand voortrekt. De één krijgt een royal flush, de ander drie tweeën en een joker die allang zijn glans verloren heeft. Eerlijk? Nee. Het leven heeft nog nooit een cursus rechtvaardigheid gevolgd.

De één groeit op in een huis waar liefde net zo vanzelfsprekend is als de geur van verse koffie op zondagochtend. De ander leert al jong dat stilte soms harder binnenkomt dan woorden. De één vindt de liefde op zijn 20ste, de ander blijft zoeken tussen duizenden gezichten. Sommigen lijken geluk aan te trekken alsof het een magneet is, terwijl anderen er een leven lang net naast grijpen.

En toch.

Misschien is het maar goed dat wij daar niets over te zeggen hebben.

Want stel je eens voor dat wij mochten beslissen wie gezond blijft, wie rijk wordt of wie nog één zomer met een geliefde krijgt. We zouden denken dat we eerlijk kiezen. In werkelijkheid zouden we kiezen met ons hart, onze angsten en onze eigen belangen. We zouden rechtvaardigheid verwarren met voorkeur.

Echte waarde

Juist omdat we niet alles kunnen sturen, leren we de echte waarde van wat ons zomaar wordt gegeven. Een onverwachte ontmoeting. Een arm om je heen wanneer woorden tekortschieten. Een kind dat onbedaarlijk lacht. Een vriend die blijft als de rest al is vertrokken. Het lijken kleine dingen, totdat je ze dreigt kwijt te raken.

Misschien zit de rijkdom van het leven niet in het krijgen van betere kaarten dan een ander, maar in de manier waarop je het spel speelt.

En misschien is dát wel de mooiste gedachte.

Dat niemand het leven volledig in de hand heeft.

Gelukkig maar.

Want juist daardoor blijft er ruimte voor verwondering, voor hoop en voor wonderen die zich nooit laten plannen, maar altijd precies op tijd lijken te komen.

Reacties