Monique kijkt Egypte – Argentinië: ‘Kijken is niet altijd zien’

De voetbalwedstrijd Egypte-Argentinië keek ik alsof het een spannende aflevering van Vera was, vol plotwendingen.

Die gedachte schoot me vanochtend te binnen. Snel typte ik de zin op mijn telefoon.

Ik zocht de namen van de Egyptische spelers op en las dat een sportredacteur de wedstrijd met een thriller vergeleek. Ik had weer eens te laat een originele gedachte.

Haissem Hassan gaf de assist, leek even zelf te scoren, maar zijn doelpunt werd afgekeurd. Daarna zette Ziko Egypte op voorsprong.

„Weet je wat het is?”, zei ik tegen mijn 18-jarige zoon. „Ik kijk wel met jullie mee, maar vaak zie ik niets.”

„Frenkie de Jong zei dat ook: veel mensen kijken, maar ze zien het niet. Hij kreeg kritiek dat hij niet genoeg ballen naar voren speelde”, reageerde mijn zoon.

Spotte hij nou met me?

„Gisteren lukte het me voor het eerst om de hele wedstrijd mijn aandacht erbij te houden.”

Juist deze wedstrijd missen

Mijn zoon, groot voetballiefhebber, was met zijn vrienden naar de diploma-uitreiking van een gezamenlijke vriend. Juist tijdens deze weergaloze wedstrijd. Daarna gingen ze nog iets gezelligs doen.

Bij elke nieuwe wending op het veld dacht ik aan hem. Dat hij nou juist deze wedstrijd moest missen.

De verbazing toen Egypte scoorde. En nog een keer. „Nou ja”, zei man, „Argentinië is in principe de beste ploeg…” Hij zat op het puntje van de bank.

Dat blijft het leukste van voetbal: het mysterie. Alles wijst erop dat de favoriet gaat winnen. En dan wordt het toch anders. De wedstrijd kantelt alsnog. Daar ga je vanzelf van toeteren.

Ik had uit de bieb een biografie van de 39-jarige Messi meegenomen, geschreven door een Argentijnse auteur. Als dát hem niet aan het lezen zou krijgen.

„Hier”, zei ik nonchalant. „Ga ik niet lezen, ik weet alles al van Messi.”

„Maar ik heb wel gekeken”, zei mijn zoon. „Op mijn telefoon.”

Toch niet tijdens de bijeenkomst, hoop ik?

„Nee, pannenkoek, in de pauze.”

Reacties