E-bike van Arnold heeft een identiteitscrisis: ‘Accu leeg, ego vol’

Het was 31 graden op de Veluwe, zo’n dag waarop alles traag beweegt behalve het zelfvertrouwen van sommige mensen.

Vanaf Nunspeet kwam ik eraan. Bijna 70, zo’n 120 kilo levenslust en op een tweedehands e-bike die duidelijk een identiteitscrisis had. Harley-stickers overal, leren vest aan en een speaker die muziek produceerde alsof subtielheid was afgeschaft. Het geheel reed niet, het kondigde zichzelf aan.

Richting Vierhouten werd het pas echt een optreden. Terrassen pauzeerden, gesprekken, hoofden draaiden mee en ergens tussen koffie en ijsje door vroeg iemand zich af of dit nog toerisme was of al performance art. De muziek deed in elk geval geen enkele poging tot integratie.

En ik? Ik genoot zichtbaar. Alsof de Veluwe vandaag decor was in plaats van bestemming.

Succes verder

Bij de Zandenplas werd het rustiger, maar niet zachter. De fiets bleef denken dat hij een motor was, de wereld liet het toe. Het had iets aandoenlijks: iemand die weigerde zich klein te laten rijden.

Tot onder de A28.

Daar stopte de show. Niet abrupt dramatisch, maar gewoon technisch eerlijk: accu leeg. Geen beat meer, geen ‘Harley’-illusie, alleen stilte en een schermpje dat zei: succes verder.

De laatste twee kilometer werden wandelen. Geen muziek, geen stickers die helpen. Alleen asfalt en een ik die even moest accepteren dat zelfs mijn alter ego geen bereik had.

En toch paste dat precies. Alsof de Veluwe zachtjes zei: mooi geprobeerd, maar we lopen het laatste stukje samen wel even.

Soms is de mooiste rit degene die je niet meer rijdt.

Arnold Bergmans, Nunspeet.

Reacties