De overtreffende trap naar meer: ‘We willen groter, sneller, mooier, duurder’

Er bestaat een bijzondere aandoening waar geen huisarts een recept voor heeft.

De overtreffende trap. Niet die uit de taalles, maar die in ons hoofd. Groter. Sneller. Mooier. Duurder. Alsof er ergens een onzichtbare jury zit die na afloop van ons leven bordjes omhooghoudt met cijfers.

Ik betrap mezelf er ook op. Dan koop ik een barbecue. Prima ding. Tot de buurman er een heeft waar een ruimteschip jaloers op zou zijn. Ineens smaakt mijn hamburger minder goed. Niet omdat hij slechter is geworden, maar omdat zijn deksel dikker glimt.

Het vreemde is dat het nooit ophoudt. Heb je een mooie auto, dan rijdt er altijd iemand voorbij die net iets meer succes lijkt uit te stralen. Heb je duizend volgers, dan kent iemand er tienduizend. En als je eindelijk denkt dat je hebt gewonnen, verandert iemand gewoon de spelregels.

Opzoek naar hetzelfde

Misschien zijn we allemaal wel op zoek naar hetzelfde. Niet naar die grotere barbecue of snellere auto, maar naar het gevoel dat we ertoe doen. Alleen zoeken we dat gevoel vaak op plekken waar het niet woont.

De mooiste momenten uit mijn leven hadden zelden iets met de overtreffende trap te maken. Ze zaten aan een wiebelige campingtafel met een glas wijn dat te warm was. In een schaterlach die nergens over ging. In een arm om mijn schouder toen niemand iets hoefde te bewijzen.

Misschien is dat wel het geheim. Geluk laat zich niet vergroten door er steeds een schep bovenop te doen. Soms wordt het juist groter door eindelijk tevreden te zijn met wat er al is.

Want de overtreffende trap wint zelden van de rust. En rust blijkt, verrassend genoeg, precies groot genoeg.

Reacties