Zware nederlagen van moslimlanden als spiegel van een grotere werkelijkheid

Wat mij altijd heeft gefascineerd tijdens wereldkampioenschappen voetbal, is dat een nationaal elftal in zekere zin het visitekaartje van een land vormt. De manier waarop een team speelt, zich presenteert en presteert op het hoogste niveau, wordt vaak gezien als een weerspiegeling van nationale trots, organisatie en ambitie.

Daarom volg ik internationale voetbaltoernooien met grote belangstelling. Vooral wanneer landen die zichzelf cultureel, religieus of moreel superieur achten een zware nederlaag lijden, zet dat mij aan het denken.

Een herinnering uit mijn jeugd in Marokko heeft mijn kijk op dit onderwerp sterk beïnvloed. Ik groeide op in een streek met indrukwekkende eucalyptusbomen, waar veel toeristen stopten om te rusten en te lunchen op weg naar Marrakech. Als kind zag ik daar een opvallend contrast tussen twee werelden. Aan de ene kant stonden Europese toeristen met moderne caravans, nette kleding en een zorgeloze uitstraling. Aan de andere kant zag ik lokale kinderen die vaak op blote voeten liepen en versleten kleding droegen. Dat verschil maakte destijds veel indruk op mij en riep gevoelens van verwondering, schaamte en verwarring op.

Leven voor het hiernamaals

Wanneer de toeristen weer vertrokken, vertelden wij thuis wat we hadden gezien. Vaak kregen we als verklaring dat Europeanen vooral voor dit leven leefden, terwijl wij voor het hiernamaals leefden. Als kind vond ik dat een opmerkelijke uitleg. Naarmate ik ouder werd, begon ik mij steeds vaker af te vragen of die redenering niet te eenvoudig was. Welvaart, ontwikkeling en maatschappelijke vooruitgang zijn immers het resultaat van vele factoren, zoals onderwijs, goed bestuur, economische groei, innovatie en persoonlijke inzet.

Wat mij vooral opvalt, is dat ik vergelijkbare uitspraken tegenwoordig nog steeds hoor, ook van volwassen Marokkanen die al jarenlang in Nederland wonen. Dat roept bij mij vragen op. Als men werkelijk gelooft dat het aardse leven van ondergeschikt belang is, waarom kiest men dan bewust voor een land dat bekendstaat om zijn economische kansen, sociale voorzieningen en hoge levensstandaard? Die tegenstelling blijft voor mij moeilijk te begrijpen.

Geen recht op succes

Voor mij laat dit zien dat de werkelijkheid vaak complexer is dan eenvoudige slogans of overtuigingen. Mensen zoeken overal ter wereld naar een beter leven voor zichzelf en hun kinderen. Dat geldt voor Europeanen, Marokkanen, moslims en niet-moslims. Wat voetbal betreft, zou een zware nederlaag van een land dat zichzelf als bijzonder of uitverkoren beschouwt, mij vooral herinneren aan een eenvoudige waarheid: geen enkel volk heeft vanzelfsprekend recht op succes.

Uiteindelijk worden wij allemaal beoordeeld op onze daden, prestaties en bijdrage aan de samenleving, niet op claims van superioriteit.

Reacties