WK-juichjack en WKamerjas: ‘Halvezool van links naar rechts en vice versa’

1974. Het WK in Duitsland. De shirtjes met lange mouw in de broeken, kicksen zijn zwart met hooguit drie witte strepen. Op het veld wordt niet gebeden, dat is een gebod.

Niet iedereen hoef je een handje te geven op de bank en de scheidsrechter en aanvoerder van de tegenpartij geef je als aanvoerder een normale hand, niet stoer bovenhands. Na de rust geen warming-up, want dat veroorzaakt juist hamstringblessures. Een doodschop is toegestaan, de VAR bestaat toch nog niet. Mimimaal buitenspel lopen doe je naar eigen inzicht.

2026. Bij eventueel succes van Oranje zullen straten zichzelf wel versieren met uiterst brandbare vlaggetjes en andere troep. Het is niet toegestaan om weken voorafgaand aan het toernooi (tournooi is geen goed Nederlands en een poule is iets anders dan een pool maken) de straten al te versieren om een of andere prijs in de wacht te slepen. Mensen raken dan gedesoriënteerd en denken met een vervroegde kerst te maken te hebben en tuigen massaal hun, eveneens brandbare, kunstkerstboom al op met elektriciteitsnet belastende lichtjes. Dit kerstgevoel wordt versterkt door de televisiereclames van supermarkten waarbij een halvezool van links naar rechts en vice versa loopt om zelf binnen te lopen en jou een juichjack probeert aan te smeren. Bij een andere supermarkt probeert een manager die heel slecht het typetje ‘Jeroen van Koningsbrugge’ speelt je in een afschuwelijk oranje WKamerjas te hijsen.

Een advies: blijf niet te lang naar analyses op tv kijken na de wedstrijd. Je hebt als voetbalkenner toch zelf de wedstrijd gezien en Hélène Hendriks al genoeg de laatste tijd? Het wordt de hoogste tijd dat ze mee gaat doen aan dat kinderlijke verstoppertje-spelprogramma The House of Hide and Seek – nee, zoek haar vooral niet!

Maar natuurlijk zullen de omroepen deugdzaam inclusief vrouwelijke voetbalanalisten aan het woord laten – zie dan gelijk een sketch van Ralph (Kees van Kooten) en Thea Ternauw (Wim de Bie) voor je waarbij Thea niet aan het woord komt, of Cor en Cock van der Laak die voetbal kijken: „Hou je erbuiten Cock. Bemoei je met vrouwenvoetbal” – het is satire en dat mag. Dat moet. Dat Diana Charité (Kees van Kooten) ‘zit te soppen’ als ze de knieën van John de Wolf ziet, is ook maar satire hoor.
En mocht Nederland tegen Duitsland spelen en er weer massaal over de oorlog wordt gesproken, denk dan even aan Fawlty Towers, John Cleese: „Don’t mention the war.” Satire is een spiegel en Cleese is terecht van mening dat als mensen dat niet snappen, ze gewoon dom zijn.

Een verzoek: mocht er een bepaald land zijn dat een nachtelijke wedstrijd wint, wacht dan even met toeteren totdat iedereen zijn roes fatsoenlijk heeft uitgeslapen, ook ten behoeve van het modern deugdelijke 0.0-volk.

Reacties