Waarom ik tijdens dit WK eerder voor Marokko ben dan voor Nederland

Jarenlang was ik noch gecharmeerd van Nederlanders, noch van Marokkanen. Als topsporter zou ik waarschijnlijk voor geen van beide landen hebben willen uitkomen. Toch merk ik tijdens dit WK dat mijn sympathie steeds meer richting Marokko verschuift.

Er wordt zelfs gespeculeerd dat Nederland en Marokko elkaar later in het toernooi zouden kunnen treffen. Tot mijn eigen verbazing merk ik dat ik dan eerder aan de kant van Marokko zou staan dan aan die van Nederland.

Dat heeft weinig met voetbal te maken en veel meer met persoonlijke ervaringen. Eén van de meest frustrerende dingen die ik in Nederland ben tegengekomen, is het voortdurende advies om ‘vooruit te kijken’ en ‘het verleden los te laten’. Op papier klinkt dat verstandig. In de praktijk ervaar ik het vaak als een gemakkelijke manier om moeilijke gesprekken af te kappen.

Werkelijk begrijpen

Wanneer iemand vastloopt, pijn heeft of worstelt met gebeurtenissen uit het verleden, stelt die persoon meestal geen vragen voor de lol. Er zit vaak een verhaal achter, een zoektocht naar begrip, erkenning of duidelijkheid. Wat mij echter regelmatig opvalt, is dat er nauwelijks een poging wordt gedaan om werkelijk te begrijpen wat iemand bedoelt. In plaats daarvan volgt vaak een beleefd, afstandelijk antwoord dat neerkomt op: laat het los, kijk vooruit en ga verder met het opbouwen van je leven, alsof een mensenleven een huis is dat je simpelweg opnieuw kunt neerzetten nadat het is ingestort.

Dat voelt vaak alsof de echte vraag wordt genegeerd. Je krijgt geen inzicht, geen erkenning en geen oprechte poging tot begrip. Vervolgens word je met een glimlach succes gewenst en sta je weer buiten. Niet met minder frustratie, maar met meer. De boodschap die blijft hangen, is dat jouw ervaringen uiteindelijk vooral jouw probleem zijn.

Nepbeleefdheid

Juist die combinatie van beleefdheid en onverschilligheid vind ik moeilijk te verdragen. Misschien is ‘nepbeleefdheid’ zelfs een beter woord. Het is niet de openlijke afwijzing die pijn doet, maar het gevoel dat iemand doet alsof hij luistert terwijl hij je in werkelijkheid al heeft afgeschreven.

Misschien verklaart dat waarom mijn gevoel tijdens dit WK verschuift. Niet omdat ik denk dat één groep mensen beter is dan een andere, maar omdat sport soms emoties naar boven brengt die veel dieper liggen dan negentig minuten voetbal. Mijn voorkeur wordt niet alleen bepaald door wat er op het veld gebeurt, maar ook door de ervaringen die mijn kijk op de samenleving hebben gevormd.

Daarom merk ik dat ik, tegen mijn eigen verwachtingen in, hoop dat Marokko Nederland verslaat en het Nederlands elftal zo snel mogelijk richting Schiphol stuurt. Niet vanwege het voetbal alleen, maar vanwege alles wat daar voor mij achter schuilgaat.

Reacties