Beter je telefoon gestolen dan je lijf: ‘Staat moet altijd beschermen’

Nederland wordt definitief een echte vrouwengevangenis. Vrouwen zijn namelijk nergens veilig. Achter of voor de deur, het maakt niks uit.

Vrouwen hebben blijkbaar een bordje voor hun kop waarop staat: Tast toe. Altijd moeten ze alert zijn, over hun schouder kijken. De vrijheid om te kunnen zijn waar ze willen zijn en doen wat ze willen doen is nog steeds niet vanzelfsprekend. Soms zelfs niet bij hun eigen partner, in hun eigen slaapkamer.

Net alsof het feit dat je vrouw bent oorzaak is van alle ellende. De naroepers en -fluiters, de achternazitters, de grijpers drogeerders en de belagers vinden kennelijk van wel. De laatste tijd is er wat meer aandacht voor alle bagger die vrouwen over zich heen krijgen gesmeten en dat was schrikken. Maar met aandacht alleen los je niks op. Doe iets.

Geholpen door de wet?

Dat zou al een stuk schelen. Een gewelddadige belaging laat zichtbare sporen na. En de boa die een scheldpartij of belaging op straat ziet, pakt zijn bonnenboekje erbij. Maar wat als de vrouw stiekem is meegelokt en gedrogeerd, of uit angst zwichtte voor haar baas, chantage of bedreiging? Thuis, of op een donker fietspad overweldigd door een veel sterkere man? Het oude principe is: een getuige is geen getuige en jouw verklaring telt niet.

Alleen fysieke sporen van die actie zijn te bewijzen – zelfs bij condoomgebruik – maar of het tegen de wil van de vrouw gebeurde dus niet. Het is het woord van de een tegenover de ander. Ondanks de aanpassing van de strafwet is het in de praktijk vaak nog steeds zo. De verschillen in afhandeling zijn heel erg groot. Vaak staat de vrouw met lege handen en is ze weer prooi van kwaadwillende kerels, al zijn het in dit geval vooral de advocaten van de dader, die vinden dat ze zich verkeerd gedraagt voor een slachtoffer. Net alsof daar een etiquette voor bestaat. En de rechters gaan nog steeds onvoldoende met die wetsvernieuwing mee, zeker als het om BN’ers gaat.

Telefoon gesnaaid

Stel: je telefoon met alle digitale portemonneetjes is gesnaaid. In het proces-verbaal van de aangifte komt expliciet te staan dat die telefoon is meegenomen zonder instemming van de bestolene. Daarmee is het bewijs geleverd. Nou allen nog die telefoon terugvinden en het is gepiept. Geen discussie.

Daar zit hem de kneep. Want bij verkrachting en aanranding wordt druk gediscussieerd over die al dan niet vrije wil door politie en rechtbank. Zelfs bij een groepsverkrachting trekt het  slachtoffer aan het kortste eind. Dan zeggen alle deelnemers gewoon dat het een feestje was. Getuigen zat. Conclusie: beter je telefoon gestolen dan je lijf.

Hoe ziet vrouwenbescherming er echt uit?

Wordt het niet eens tijd voor een staat die een vrouw altijd beschermt tegen elke vorm van afgedwongen ‘intimiteit’? Meer handhaving? Betere straatverlichting? Meer blijf-van-mijn-lijfhuizen? Specifieke gedragsregels voor scholen, verenigingen en ziekenhuizen? Meer actie van werkgevers bij tekenen van ongewenst gedrag? Plus heropvoeding van de betreffende belager? Lest best: een wet tegen alle geweldpleging, die standaard uitgaat van ‘de dader heeft het gedaan’ en niet meer zanikt over instemming. En voor alle duidelijkheid: dit hele verhaal geldt ook voor mannen wier lijf gestolen is. Want elk lijf kan gestolen worden.

Laat die dieven van lichamelijke integriteit ook maar eens keihard bewijzen dat er instemming was. Dat moet bij alle andere diefstallen wel. Het dadersmoesje dat die telefoon met instemming van de eigenaar is meegenomen, wordt toch ook niet geloofd? En hoe zit het met hún ‘gedrag’?

Reacties