Verbod op conversietherapie: ‘De eenzame puber die zijn ware aard wegcijfert’

Op dinsdag 2 juni 2026 behandelt de Eerste Kamer het initiatiefvoorstel strafbaarstelling conversiehandelingen. Om die reden schreef ik een brief aan mijn 16-jarige ik.

Ik zocht al die tijd
Al veels te lang
En veels te ver van mij
Nu breng jij me stilte
Ik adem je in
Je ademt me uit
(S10)

Lieve jongen,

Zo af en toe kom je in mijn dromen voorbij. En zwerf je als 16-jarige knul door het grote schoolgebouw in Rotterdam. Een geblondeerde krullenbol met een eigenzinnig karakter, een glimlach van oor tot oor, altijd betrokken bij je omgeving, maar vanbinnen voer je een hevige strijd: mag ik er wel zijn?

Nu ik je in het vizier heb, een oprechte tiener die zoekt naar houvast, begrijp ik ook je verdriet. En wil ik je niet langer ontkennen. Lukt het niet langer om je te vermijden, die verdwaalde en eenzame puber die je toen was.
Die zijn ware aard wegcijfert en conflicterende gevoelens van liefde en twijfel onderdrukt, maar tot in detail waarneemt.
En zich uiteindelijk transformeert tot een aangepaste tiener om een mogelijk onheil af te wenden.

Genezing van homoseksualiteit

Onderdrukt door religieus onderricht en niet wetend wat je anders moet, is genezing van je homoseksualiteit de enige optie.
Met de wens dat je er voortaan ook bij hoort en het oordeel vanuit je omgeving verdwijnt.
Je doet een oprechte, dappere poging, maar slikt daarmee ook je eigen tranen weg.

Daarom rouw ik om je. Om wat je toen bent kwijtgeraakt: jezelf. Omdat men jou niet zag. Omdat ik je niet zag.

Maar vanaf vandaag sluit ik je in mijn hart en geef ik je warmte, aandacht, zorg, geborgenheid, vertrouwen en ruimte. Wil ik bij zitten. Voel ik je pijn. Huil en schreeuw ik met je mee.

Jij en ik. We horen bij elkaar. Verstoppen hoeft niet meer. Laten we vrienden worden en vrede sluiten. Dapper op weg gaan. In alle rust, zonder haast. Met zachte ogen blijven kijken. Naar wat is geweest, wat nu is en wat nog gaat komen.

Reacties