Else geniet van varend erfgoed: ‘Dat moet een groet van zijn vader geweest zijn’

Het afgelopen weekend waren er dertig klassieke Feadship-jachten te bewonderen op de Westeinderplassen. De Vries Scheepsbouw organiseerde dit evenement ter gelegenheid van hun 120-jarige bestaan.

Vanaf 1975 werkte mijn man zaliger bij De Vries, als scheepsmetaalbewerker. Hij werkte toen aan patrouilleschepen, die een cadeau waren van Nederland aan Suriname ter gelegenheid van de onafhankelijkheid van dat land. De patrouilleboten waren van hoogwaardig staal met aluminium opbouw gemaakt en zo’n 32 meter lengte en 6,5 meter breed.

Ik ging weleens kijken naar de vorderingen van twee in aanbouw zijnde schepen in de scheepshal. Een hels kabaal weerklonk. Een oude werknemer reageerde daar niet meer op, hij leed aan beroepsdoofheid. Hij kwam nog uit een tijd dat schepen geklonken werden. In deze hal hing een branderige geur gearomatiseerd met verfdampen. Mannen in overalls onder de zwarte vegen en roest, maar trots op hun werk.

Opstandige officieren

Tijdens een feestje op onze eigen klassieke jacht raakte ik in gesprek met een kennis over zijn thuisland Suriname. Zijn vader was in 1980 werkzaam geweest op het hoofdbureau van politie in Paramaribo. Hij vertelde over jonge opstandige officieren, die daar vast zaten in afwachting van hun vonnis. In die periode vond de Sergeantencoup plaats, waarbij Bouterse zich ontpopte als leider. Dit politiebureau werd onder zwaar geschut genomen. De gevangenen werden door de opstandige militairen bevrijd, onder andere door inzet van een patrouilleschip vanaf de Surinamerivier.

Mijn man zaliger en ik woonden in de jaren 70 op een salonkruiser van 20 meter lengte in de Ringvaart naast het Amsterdamse bos, niet ver van Scheepswerf De Vries. Het onderschip was van ijzer en geklonken. Zij dateerde uit 1914 en werd door werf De Amstel gebouwd. Het teakhouten interieur was versierd met prachtig houtsnijwerk in Jugendstil.

Nederig voelen

In de machinekamer stond een spiksplinternieuwe Daf Turbo 145 PK. Genoeg power om het gas open te trekken op ‘groot water’.

Regelmatig voeren sleepboten met megajachten van de Vries langs onze ligplaats. Op weg naar hun eigenaren. Gouden kranen, operatieruimte, bioscoop aan boord. Wij voelden ons nederig bij de aanblik.

Aangezien het tijd werd voor verandering, verkochten wij ons schip aan een saloncharter verhuurbedrijf.

Mijn zoon is in zijn jonge jaren opgegroeid in ons ‘varend erfgoed’. Onlangs zaten hij, zijn vrouw en pasgeboren zoontje aan de waterkant te genieten van zeilwedstrijden. En wat ziet hij daar langsvaren? Het schip, waar hij als kleintje op geleefd had: de Clasina. Toeval? Dit moet een groet van zijn vader geweest zijn…

Reacties