Tom heeft last van sadistische autocorrectie naar oma: ‘Het is mooi hoer’

„Het is mooi hoer!”, app ik naar mijn oma. Kort hiervoor stuurde ze: „Hoe is het in Parijs?”

„Altijd gezeik!”, antwoord ik als mijn moeder vraagt of ik de verjaardag gezellig vond. Een sadistische autocorrectie beïnvloedt mijn gesprekken. Ik ben er geilig van overtuigd.

Met regelmaat scheld ik vrienden en familie uit; het heeft me zelfs bijna mijn baan gekost. Zo plaatste ik laatst op de Facebookpagina van de zorginstelling waar ik werkzaam ben: ‘Een dag niet genaaid is een dag niet geleefd!’ Onder deze tekst staat een foto van een cliënt die trots op het pas gemaaide gras poseert.

‘Is aan het typen’

Het is inmiddels een hele uitdaging: dat digitale communiceren. Mijn onhandige vingers beslaan vaak meerdere letters op het kleine mobiele scherm en ook het swipen is nog geen tweede natuur. Toch moet ik geregeld lachen om mijn vader, die met één vinger appt. Als ik in het chatvenster zie ‘…is aan het typen’, dan duurt het minstens nog tien minuten voordat ik een berichtje ontvang. Ondertussen ga ik steeds beter begrijpen waarom het hem wat meer tijd kost.

Mijn volgende vakantie-update in de familieapp luidt gegarandeerd als volgt:

We vermaken ons prima, werkelijk een schitterende omleiding. De Pyreneeën blijven indrukwekkend en wat is Lac de Gaube toch een prachtig meer. We hebben hier dan ook heerlijk geswaffeld. Morgen rijden we naar het stadje Cauterets. Daar gaan we lekker rondneuken. Nu eerst uit eten, want ik ben gek op Franse gedrochten.

Reacties