De rouwparade: ‘Na de dood geld voor Stichting De Eenzame Uitvaart’

Witte lakens hangen voor de ramen. De dood is de woning binnengeslopen en dompelt de familie in diepe rouw. Buren waarschuwen de klokluider, dominee en grafdelver. Iedere middag om twaalf uur luidt de klok dertig klokslagen om de boze geesten te verjagen.

De dominee komt langs om het Onze Vader te bidden. Twee maanden lang blijven de witte lakens hangen. Daarna stroomt het daglicht weer naar binnen in de arbeiderswoning.

Die witte lakens zijn anno nu vervangen door de wekelijkse rouwparade in landelijke dagbladen. Op zaterdag wordt bij de familieberichten breed uitgepakt, met soms wel twaalf rouwadvertenties over één en dezelfde man of vrouw. Eerst is er de advertentie van de naaste familie waaruit puur verdriet spreekt. Dát verdient medeleven. Maar dan…

Uiten van superlatieven

Een tsunami! Het accountantskantoor, de Raad van Commissarissen, de Rotary-club, de Kamer van Koophandel; het houdt maar niet op. Ze lijken wel een competitie te voeren in het uiten van superlatieven.

Maar wat heeft de overledene daaraan? Die checkt niet vanaf een wolk of de achternaam wel goed is gespeld en of de organisatie wel oprecht medeleven betuigt aan de familie. En waarom zou je bij iemands leven niet af en toe laten blijken hoezeer hij of zij wordt gewaardeerd?

En dan de kosten… Zo’n advertentie in een landelijk dagblad kost klauwen met geld. Om vervolgens na de uitvaart weer direct over te gaan tot de waan van de dag. De wereld draait immers door.

Eenzame uitvaart

Tegelijkertijd zijn er overledenen die soms weken- of maandenlang in hun woning liggen voordat hun verscheiden wordt opgemerkt. Woninglijken worden ze genoemd. Wat volgt, is soms een eenzame uitvaart. Voor hen geen paginagrote rouwadvertenties, noch een livestream.

Wat zou het een prachtig statement zijn als naaste familie van overledenen – wier overlijden twee pagina’s aan advertenties beslaat – oproept om geen enkele advertentie te plaatsen. Dat in plaats daarvan het geld wordt overgemaakt naar Stichting De Eenzame Uitvaart of het Armoedefonds. Maar ja, dan kunnen de ‘stakeholders’ niet in de schijnwerpers staan.

Reacties