Prei in de brievenbus: ‘Hij zou ervan lusten!’

Ondanks dat er verder niks aan me te zien was, hielden de gedachten in m’n hoofd deze week een marathon. Of eigenlijk was het nagenoeg een wervelstorm daarbinnen. In een wervelstorm moet je schuilen, of stil staan. Dat kan niet in je eigen hoofd. Dan maar niet teveel doen?

Toen moest ik naar een afspraak waar ik geen zin in had. Een afspraak van niks, op zichzelf, maar toch.

Even daarna liep ik met m’n eega een schoenenwinkel in. Daar wil ik in de regel nog niet dood gevonden worden – de reden dat hij het verdraagt, als ik zeg dat we daar heen moeten. We kregen ruzie omdat ik de goedkoopste wilde, hij wilde wat stoerders.

‘Pfff’, zuchtte ik. Temeer omdat hij wél moeilijk doet als de chocola die ik blief niet in de bonus is. En ja, ik wéét dat de cacaoprijs is gestegen. En toch.

Chocola is heilig.

Bril niet op

Hoe dan ook, die schoenen waren in 5 minuten aangeschaft, minus de tijd van het vinden – ik had m’n bril niet op en deze winkel zat anders in elkaar dan ik op het vaste adres gewend ben, dus dat werd ineens zoeken. Zo stonden we bij de supermarkt, waar ze een specifiek soort broodbeleg verkopen, dat wederom ons vaste adres niet heeft.

En toen voelde ik het opkomen. Een paniekaanval.

Ik had al een pilletje genomen, maar dat hielp niet genoeg. En nu dreigde het toe te slaan. In de supermarkt. Ik ademde al raar.

„Mag ik de autosleutels? Dit gaat niet goed”, meldde ik m’n eega.

„Nee, ik merk het”, zei hij en hengelde snel de sleutels uit z’n zak. Ik wist de auto te halen.

Hoera.

Experiment

Eenmaal thuis moest de boel opgeruimd in de koelkast en lag ineens de prei dwars.

De prei die ik had gekocht in een overmoedige bui van experimenteritis. Die bui die al heel lang voorbij was en voorlopig ook niet meer terug wenste te komen. Geschrokken van het vorige experiment, lag die, laveloos naar adem happend, nog onder het fornuis.

En toen had ik er genoeg van. Woest pakte ik de prei beet. Hij zou ervan lusten! Nog immer naar adem happend, trok ik de voordeur open, zette de om en nabij vijf benodigde stappen en schoof ik de prei in de brievenbus van de buurvrouw. Die zou er wel raad mee weten.

En de rest van de boodschappen paste gewoon in de koelkast.

Reacties