Polderen: ‘Eindeloos vergaderen en dan tot niks komen’

Twintig jaar geleden of misschien langer was het credo van bedrijven en de politiek: polderen. Dat betekent eindeloos vergaderen en dan tot een compromis te komen of tot niks eigenlijk. Want polderen doen we vandaag de dag nog steeds.

Eindeloos vergaderen en praten over dezelfde onderwerpen maar niet tot een oplossing komen. Zelfs niet tot een compromis. In bedrijven, maar vooral in de politiek.

Op Facebook zie ik bewindslieden en ministers praten over hun eigen portefeuille, maar er ook geen centimeter van afwijken om tot een oplossing te komen. De tegenpartij of oppositie ligt letterlijk te slapen of is afwezig of kijkt op zijn telefoon. De spreker lult in de ruimte plat gezegd. Het is alsof de plannen al klaar liggen en al uitgevoerd zijn en het polderen voor de show is. Er is geen debat meer en als die er al is, dan is het een en al verwijten en gaat het lang niet meer over het onderwerp, maar over de spreker zelf.

Het wel fiksen

Ik dacht in de tijd van mijn vader zo’n vijfentwintig jaar terug, dat we vooruit gingen. Dat mijn generatie het wel zou fiksen. Maar ik zie het tegengestelde. Nederland en de wereld zijn achteruit gegaan. Niemand neemt meer verantwoordelijkheid en spreekt en spreekt of zwijgt en zwijgt en komt niet tot oplossingen. Nee, swipen op je telefoon is leuker.

Het sterkste punt van Nederland is niet meer daadkracht, maar nog steeds polderen. Praten en praten en nauwelijks tot een compromis komen. Ik hoop dat dat nog eens veranderd.

Reacties