Als je een medewerkster bij de balie treft die zo hard praat dat iedereen meeluistert

Er bestaan van die plekken waar niemand vrijwillig naartoe gaat, maar waar iedereen vroeg of laat terechtkomt. De gemeente is er zo één van. Je komt niet voor plezier. Je komt omdat je paspoort verloopt, omdat een document ontbreekt of omdat je iets moet regelen wat nu eenmaal geregeld moet worden.

Dus neem je een nummer, ga je zitten in de wachtruimte en wacht je tot een scherm bepaalt wanneer jij aan de beurt bent.

Zo begon ook mijn bezoek aan de gemeente voor het verlengen van mijn paspoort. Een gewone afspraak, dacht ik. Niets bijzonders. De wachtruimte zat vol mensen die waarschijnlijk precies hetzelfde dachten: laat het snel voorbij zijn.

Toen mijn nummer verscheen, liep ik naar de balie. Ik stelde mijn vragen rustig, zoals ik altijd doe. Maar bijna onmiddellijk vroeg de medewerkster mij harder en luider wat mijn vraag was. Zo hard dat het voelde alsof het hele gebouw kon meeluisteren.

Voelde als iets verdachts

Langzaam voelde ik de ogen van de wachtruimte op mij gericht. Mensen keken op van hun telefoons. Anderen draaiden subtiel hun hoofd. Ineens voelde een simpele paspoortaanvraag alsof ik iets verdachts kwam melden. Alsof ik geen inwoner was die een document wilde verlengen, maar iemand die zich moest verantwoorden voor een misdaad.

Ik bleef bewust rustig antwoorden. Zachter zelfs, in de hoop dat zij dan ook zachter zou praten. Maar dat werkte niet. Daarna begon het gesprek over mijn identiteitskaart. Ik gaf mijn paspoort, maar dat was niet genoeg. „Nee, uw identiteitskaart”, zei ze luid.

Toen kwam de vraag die blijkbaar iedereen exact hoort te kunnen beantwoorden: wanneer was ik mijn identiteitskaart kwijtgeraakt? Welke datum? Wanneer had ik die voor het laatst gebruikt? Eerlijk gezegd wist ik dat zelf niet meer. Ik gebruik altijd mijn paspoort om mij te legitimeren. Voor pinnen heb ik een bankpas. Mijn identiteitskaart lag ergens in de categorie ‘ooit kwijtgeraakt’. Uiteindelijk moest ik bijna gokken op een datum, alsof precisie belangrijker was dan realiteit.

Pasfoto afgekeurd

Alsof dat nog niet genoeg was, werd ook mijn pasfoto afgekeurd. Niet rustig uitgelegd, maar opnieuw luid genoeg voor de halve wachtruimte. Ik moest naar een ‘speciale studio’. Op dat moment wilde ik nog maar één ding: weggaan.

Misschien zijn regels noodzakelijk. Maar menselijkheid ook. Niet iedereen die aan een gemeentebalie staat, wil dat zijn persoonlijke situatie verandert in een openbare voorstelling voor de hele wachtruimte.

Reacties