Het lied van moeder aarde: ‘Ze huilt de klanken van haar ondergang’

Ze blijft voor haar kinderen vechten in smeltende massa rond ons heen. Het maakt haar triest; ze breekt makkelijk, haar flexibiliteit neemt af, maar toch houdt ze ons op de been.

Ze blijft geven zoals een goede moeder betaamt en houdt ons zo in leven.
Ze hoeft het niet uit te spellen, moeder probeert al héél lang iets te vertellen.

De tranen vloeien als een tsunami en overspoelen haar verdriet.
Juist omdat ze zoveel geeft, maar nog niet iedereen het ziet.

Moeder aarde huilt de klanken van haar ondergang; de prijs die ze betaald houdt niet alleen haarzelf in bedwang.
De woorden uit de liederen die ze eerder voor haar kinderen zong; vervormen nu op haar tong

Het verdriet geeft haar kracht, helaas nog te vaak onderschat.
Ziekmakend effect dat zich verspreid als een virusbom; natuurkrachten zo sterk.
Ze hoeft maar één keer te zuchten en blaast alles om.

Moeder aarde huilt een rivier vol tranen,
een overstroming met het geweld van duizend orkanen.
Laten we haar weer blij maken en de storm doen stoppen, als strijders zullen we voor haar vechten en we geven niet op.

Laat haar zingen voor ons over schitterende sterren, prachtige vlinders en de volle maan.
En ze vraagt om haar niet alleen te laten staan.

Droog haar tranen van verdriet en zing samen met haar dat strijdlied.
Moeder aarde huilt; ze is ons huis en onze kracht, de plek waar iedereen schuilt en ze noemt het thuis….

Reacties