Rik kan het geen moer schelen of homoseksualiteit aangeboren is

Elke Pride Month duikt hij weer op. Die eeuwige discussie. Is homoseksualiteit aangeboren? Of is het een keuze?

Alsof het antwoord ergens verstopt zit in een laboratorium en de rechten van miljoenen mensen pas definitief kunnen worden vastgesteld zodra een wetenschapper een vinkje zet.

Aangeboren? Dan mag het. Een keuze? Dan wordt het ingewikkeld.

Waarom eigenlijk?

Ik heb nog nooit iemand horen vragen of jouw geloof aangeboren is. Of jouw politieke voorkeur. Of jouw partner. Of jouw kapsel. Of die afzichtelijke tattoo op je kuit waar je na drie bier ineens heel trots op werd. Niemand eist een genetisch rapport voordat je op vakantie gaat, vegetarisch wordt of besluit elke zondag in een kerk te zitten.

Onderzoekscommissie

Maar zodra het over homoseksualiteit gaat, verandert half Nederland ineens in een onderzoekscommissie.

„Ja, maar is het aangeboren?”

Waarom wil je dat weten? Echt. Waarom? Wat verandert er voor jou als morgen onomstotelijk bewezen wordt dat homoseksualiteit volledig aangeboren is? En wat verandert er als blijkt dat er ook een element van keuze in zit? Ga jij dan ineens anders leven? Ga jij dan een andere hypotheek afsluiten? Ga jij dan een andere baan zoeken? Ga jij dan minder gelukkig zijn?

Natuurlijk niet. De enige reden dat die vraag telkens terugkomt, is omdat sommige mensen denken dat ze recht hebben op een oordeel over het leven van anderen. Ze zoeken geen antwoord. Ze zoeken een vergunning. Een reden om te mogen zeggen dat iets niet deugt.

Dat is het hele spel. Want stel je voor dat homoseksualiteit morgen 100 procent een keuze blijkt te zijn.

Nou en? Dan nog gaat het je geen flikker aan.

Volwassen mensen maken de hele dag keuzes waar niemand iets mee te maken heeft. Ze kiezen hun partner. Hun geloof. Hun vrienden. Hun woonplaats. Hun carrière. Hun levensstijl. Hun toekomst.

Maar uitgerekend bij homoseksualiteit moeten er ineens commissies, studies, debatten, talkshows, opiniestukken en panelgesprekken aan te pas komen.

Chronisch gebrek

Het heeft iets obsessiefs. Alsof sommige mensen hun eigen leven zo perfect op orde hebben dat ze tijd overhouden om zich druk te maken over wie er in het bed van een ander ligt.

Misschien ligt daar wel het echte probleem. Niet homoseksualiteit. Niet Pride. Niet geaardheid. Maar een chronisch gebrek aan bezigheden.

Misschien zouden veel van die zelfbenoemde moraalridders een hobby moeten zoeken. Een moestuin beginnen. Een marathon lopen. Hun zolder opruimen. Hun eigen problemen aanpakken.

Want hoe leger het eigen leven lijkt, hoe groter de behoefte wordt om dat van anderen te controleren.

Dus hier is mijn bijdrage aan Pride Month. Stop met die eindeloze discussie. Het maakt niet uit.

Aangeboren. Aangeleerd. Een keuze. Geen keuze.

Er blijft maar één vraag over: waarom denk jij eigenlijk dat het jouw zaak is?

Reacties