Claire verlost van bodemloze put van huur: ‘Gefeliciteerd, u heeft een schuld!’

Mijn grootste angst is uitgekomen: ik heb een schuld. Iets wat ik mijn hele leven heb geprobeerd te vermijden.

Voor mij geen studieschuld. Ik werkte keihard naast mijn opleiding. Dat ik daar geen burn-out aan heb overgehouden, mag eigenlijk een wonder heten. Zo rondde ik twee studies af zonder één cent schuld. Het moment waarop mijn prestatiebeurs werd kwijtgescholden na het behalen van mijn diploma in vier jaar, voelde als een persoonlijke overwinning.

Maar nu ben ik toch een schuldenaar. En niet zo’n beetje ook: voor de komende dertig jaar. Het voelt ergens als een strop om mijn nek. Een schuld die me jarenlang kan achtervolgen, tot de laatste euro is afbetaald.

Stenen van mijn eigen huis

Toch staat er iets moois tegenover. Mijn geld verdwijnt niet langer in een bodemloze put van huur, maar gaat naar de stenen van mijn eigen huis. En dat nog vóór mijn 35e. Voor iemand die volgens de Belastingdienst officieel alleenstaand is, voelt dat stiekem toch als een prestatie.

Dus ja, ik ben schuldenaar geworden. Maar als ik dan toch ergens dertig jaar aan vastzit, dan liever aan een huis met een tuin dan aan een studieschuld en een studentenkamer van twaalf vierkante meter. En het houdt me letterlijk en figuurlijk van de straat.

Reacties