Nederland zucht: ‘Geen hond die graag over het hete trottoir loopt’

Nederland puft,
steunt en kraakt
onder een hemel
die geen medelijden kent.

De zon hangt als een gloeiende vuurbal
boven daken en wegen,
boven weilanden die hun groen verliezen,
boven steden waar het asfalt
zacht lijkt te worden.

Vijfendertig graden,
zesendertig,
achtendertig…

Getallen op een scherm,
maar voor de mens
een zware last op de schouders.

De bomen zwijgen,
de vogels zoeken schaduw,
de sloten ademen traag
alsof ook het water
naar verkoeling verlangt.

De stenen muren bewaren de hitte
van de dag
en geven haar ’s nachts terug,
wanneer slaapkamers veranderen
in warme kamers zonder rust.

Nederland ligt stil.

Geen haast op de fiets,
geen spelende kinderen
voluit in de middagzon,
geen hond die graag
over het hete trottoir loopt.

Iedereen zoekt een stukje koelte:
een briesje door een open raam,
een glas koud water,
een plek onder een boom.

Maar ergens,
tussen het puffen en klagen,
blijft de zomer ook mooi.

De lange avonden,
de gouden luchten,
het licht dat blijft hangen
alsof de dag niet wil vertrekken.

Want Nederland zucht,
maar leeft.

Onder een brandende zon
wacht het land geduldig
op de eerste druppels regen.

Reacties