Erdoğans geopolitieke krediet: ‘Of het Westen hem mag, is niet van belang’

Terwijl in Turkije bepaalde kringen elkaar in de binnenlandse politiek onderuit haalden, werd in buitenlandse-politieke kringen gediscussieerd over de macht van Erdoğan. Precies op dat moment verscheen er een opvallende analyse in de Britse pers.

De Britse krant The Telegraph publiceerde op 30 mei 2026 in de rubriek The Telegraph World News een analyseartikel met de titel ‘Erdoğan is the real winner of Iran war‘ (Erdoğan is is de echte winnaar van de oorlog met Iran).

Interessant, nietwaar?

Want terwijl een deel van de oppositie in Turkije Erdoğan ervan beschuldigt buiten de regionale ontwikkelingen te blijven staan, zegt een van de belangrijkste kranten van het Westen precies het tegenovergestelde.

Maar waarom?

Omdat de internationale politiek anders werkt dan binnenlandse politieke discussies. Staten handelen niet op basis van emoties, maar op basis van belangen.

Belang van Turkije

Vandaag de dag wordt het evenwicht in het Midden-Oosten opnieuw gevormd. In een periode waarin Iran verzwakt is, de veiligheidszorgen van Israël toenemen en de VS zijn last in de regio wil verlichten, wordt het belang van Turkije steeds duidelijker.

Ook vanuit NAVO-perspectief is de situatie niet anders. Op de brede as die zich uitstrekt van de Zwarte Zee tot de Kaukasus en van Syrië tot de oostelijke Middellandse Zee, is Turkije niet langer een land dat genegeerd kan worden.

Dan is er nog de kwestie van de defensie-industrie. Turkije, dat gisteren nog een land was dat wapens kocht, is vandaag een land geworden dat drones en onbemande gevechtsvliegtuigen verkoopt.

Defensie-export levert niet alleen economisch voordeel op. Het genereert tegelijkertijd diplomatieke invloed. Je doet niet alleen zaken met het land waaraan je wapens verkoopt. Je bouwt een netwerk van relaties op, je creëert een invloedssfeer. Dat is precies het punt waarop The Telegraph de aandacht vestigt.

Het gaat om behoefte

Of het Westen Erdoğan nu mag of niet, is nu van ondergeschikt belang. Het doet er ook niet toe… Want het gaat niet om sympathie, maar om behoefte.

In de internationale betrekkingen is de levensduur van liefde of haat, die iemand voor iemand anders voelt, niet lang. Wat blijft, is het afwegen van belangen.

Op dit moment wordt steeds sterker gevoeld dat het Westen wel met Turkije moet samenwerken. Hoe deze situatie zich zal weerspiegelen in de binnenlandse politiek is misschien een apart discussiepunt. Het lijkt er echter op dat, terwijl het geopolitieke krediet van Ankara stijgt, ook het gewicht van Erdoğan aan de internationale onderhandelingstafels toeneemt.

Reacties