Dierenzorg: zorg of verdienmodel? ‘Huisdier straks alleen voor de rijken’

Dierenzorg in Nederland: wordt een huisdier straks alleen nog betaalbaar voor de rijken?

Twee weken geleden kreeg ik te maken met een situatie die mij aan het denken heeft gezet. Mijn hond werd plotseling ernstig benauwd. Een spoedgeval waarbij iedere minuut telt.

Dan verwacht je dat je in een stad als Zoetermeer, met bijna 200.000 inwoners, ergens terecht kunt bij een dierenarts.

Maar nee. Geen enkele dierenarts beschikbaar.

De enige optie was spoedkliniek Anicura in Rijswijk. Heb je geen auto? Dan heb je een probleem. Nog voordat je geholpen wordt, krijg je te horen dat er een spoedtarief geldt van 287,50 euro. Alleen om binnen te komen. Een half uur later stond ik weer buiten met een antibioticakuur en een rekening van 600 euro.

20 minuten in de wacht

Gisteren hoorde ik een nog verdrietiger verhaal. Een goede bekende kreeg te maken met een hond met een maagkanteling, een levensbedreigende situatie waarbij ook elke minuut telt. Terwijl zij in paniek hulp probeerde te krijgen, stond zij twintig minuten in de wacht.

Twintig minuten. Haar hond heeft het niet overleefd.

Dat roept een pijnlijke vraag op: hoe kan het dat een stad met bijna 200.000 inwoners geen eigen nachtelijke spoedvoorziening voor dieren heeft? En hoe kan het dat de kosten zo uit de hand zijn gelopen?

Mijn eigen hond heeft opgenomen gelegen in een dierenkliniek in België. De kosten bedroegen daar 115 euro per nacht. Geweldige specialisten en apparatuur, 24/7 zorg.

In Nederland kostte dit 1500 euro voor één nacht opname. 115 tegenover 1500 euro. Dat verschil is voor veel mensen niet meer uit te leggen.

Ondertussen zijn veel zelfstandige dierenartspraktijken overgenomen door grote ketens zoals IVC Evidensia en AniCura. Achter deze organisaties zitten grote internationale investeerders. Hierdoor ervaren veel huisdiereigenaren dat de keuzevrijheid afneemt en de tarieven blijven stijgen.

Dierenartsen werken hard

Voor de duidelijkheid: dit is geen kritiek op dierenartsen. De meeste dierenartsen werken keihard en doen hun werk uit liefde voor dieren. Maar het systeem lijkt steeds verder te verschuiven van zorg naar commercie.

Veel mensen hebben inmiddels het gevoel dat ze nauwelijks nog keuze hebben. Als je dier ’s nachts hulp nodig heeft, ga je niet onderhandelen over prijzen. Je doet alles om je dier te helpen.

De vraag is daarom niet of dierenartsen goed werk leveren. De vraag is of dierenzorg nog voor iedereen toegankelijk is.

Want als spoedzorg moeilijk bereikbaar wordt, de rekeningen blijven oplopen en steeds meer mensen zorg niet meer kunnen betalen, dan dreigt een pijnlijke werkelijkheid: dat een huisdier langzaam maar zeker een luxe wordt. En goede zorg alleen nog bereikbaar is voor mensen met een goed gevulde bankrekening.

Reacties