Debora Fernald is terug: ‘Excuses komen er niet, maar ik ben niet weg te slaan’

Na een korte pauze, vanwege een beschuldiging van ‘bedreiging’, die inmiddels is ingetrokken, ben ik weer helemaal terug. Voor wie dacht dat ik niet meer terug zou komen, vergeet het maar. Ik kom uit Rotterdam, geboren en getogen.

Rotterdammers laten zich niet stoppen door angst, pijn of tegenslag. Ik laat me toch niet wegjagen door intimidatie of politieke spelletjes. Ik ben niet weg te slaan! ‘Sterker door strijd’ is niet voor niks onze wapenspreuk. Speel op de ‘bal’, niet op de ‘man’ is een prima advies, maar laat er geen misverstand over bestaan.

Als Statenlid is en blijft mijn kerntaak het kritisch bevragen van het college van Gedeputeerde Staten op gemaakte keuzes, gedrag en integriteit en dat is niet spelen op de ‘man’, maar keihard controleren op de ‘inhoud’. Ik blijf trouw aan mijn principes. Over principes gesproken. Ik vind de vergelijking van BBB-gedeputeerde Mariëtte van Leeuwen tussen het boerenbeleid en de Toeslagenaffaire nog steeds ongepast. Kom gewoon met oplossingen, in plaats van dit soort pijnlijke vergelijkingen. Eerder eiste ik excuses, maar die komen er dus niet.

Remigratie en omvolking

Nadat ik mijn lidmaatschap van de Provinciale Staten tijdelijk had opgeschort, zat ik uit verveling met een half oog een debat van de Tweede Kamer te volgen. De emoties liepen ook daar hoog op. De vraag was of politici termen als ‘remigratie’ en ‘omvolking’ moeten gebruiken. Forum voor Democratie (FvD) kreeg van de voorzitter alle ruimte om racistische onzin uit te kramen. Tot overmaat van ramp stapte Mona Keijzer naar de interruptiemicrofoon en vroeg: „Vindt Forum voor Democratie dat Nederland voor de ‘blanke’ Nederlander is?” De reactie van FvD loog er niet om. „Wij willen dat Nederland van de Nederlanders blijft. En dat de oorspronkelijke Nederlander toevallig ‘blank’ is, dat is nu eenmaal een feitelijke constatering.”

Even later zat Ruud Gullit bij de talkshow Pauw & De Wit. „Jij moet eruit”, zei Jeroen Pauw tegen Ruud Gullit. „Ik moet mijn ticket maar alvast gaan boeken”,  antwoordde Ruud Gullit, die net als ik, kind is van een Nederlandse moeder en een Surinaamse vader. Gullit maakte vanuit zijn eigen ervaring invoelbaar wat diep racistische uitspraken van politici betekenen voor Nederlanders van kleur.

Smoorverliefd meisje

Vroeger was ik smoorverliefd op Ruud Gullit. Sommige liefdes slijten met de jaren. Maar mijn liefde voor Ruud Gullit niet, die blijft voor altijd. Als hij vanavond aanschuift bij een willekeurige talkshow, zit ik direct op het puntje van mijn stoel en ben ik weer dat smoorverliefde meisje van vroeger. Begrijp me niet verkeerd, dit is niet zomaar een verliefdheid, het is pure liefde. Ruud Gullit was ook niet zomaar een voetballer. Hij was een popidool. Hij straalde pure levensvreugde uit. Hij danste over het gras. Hij was rock & roll in een oranje voetbalshirt. Hij won de Gouden Bal en droeg die vervolgens op aan Nelson Mandela.

Daarom raken de racistische uitspraken uit de Tweede Kamer mij diep. Wat mij nog het meest raakt, is dat een iconische voetballer en sportheld, die aanvoerder was van het Nederlands elftal dat in 1988 Europees kampioen werd, geen ‘echte’ Nederlander zou zijn, vanwege zijn huidskleur. Ruud Gullit zei over het debat in de Tweede Kamer: „Ik zie kleuters”.  En dat is nog vrij mild uitgedrukt, want kleuters zijn nog te vormen, die kun je fatsoen leren. Het gaat hier om Tweede Kamerleden met een structureel gebrek aan fatsoen. Dat zijn geen kleuters, dat zijn volstrekt ongeschikte volksvertegenwoordigers.

Debora Fernald – Statenlid provincie Zuid-Holland – Doe STOER (Samen Tegen Onrecht En Racisme).

Reacties