Aristoteles bij de Action: ‘Twee uur zweten op monteren van een wc-bril’

Als ik intelligenter zou zijn, pas dan zou ik beseffen hoe dom ik ben.

Oerdom ben ik gelukkig ook weer niet. Ik ben namelijk best in staat tot het vormen van een coherente gedachte, en ik weet deze vervolgens zo te verwoorden dat een ander mij begrijpt.

Toch is het ergens best confronterend: het besef dat mijn brein, waar ik het gedurende mijn hele leven mee moet doen, nooit dat van de groten der aarde zal evenaren. Die realisatie komt extra hard aan als ik bijvoorbeeld een bezoek breng aan het Allard Pierson Museum en me verbaas over de betekenisvolle rol die vele mensen voor mij hebben gespeeld bij het vormen van de funderingen van onze beschaving. Of als ik lees over wetenschappers die met een jaloersmakende bevlogenheid een cruciale rol spelen bij de ontwikkelingen binnen hun vakgebied. En wie ben ik ook alweer?

WC-bril van de Action

De realiteit: een dag voor het bezoek aan het Allard Pierson kocht ik een wc-bril bij de Action. Ik ben vervolgens ruimschoots twee uur bezig geweest deze te monteren. Na het succesvol aandraaien van de laatste bouten, terwijl de druppels zweet over mijn voorhoofd gleden, overviel mij een gevoel van existentiële trots. „Eureka!”, riep ik, „zo moet een grote wetenschappelijke ontdekking voelen.”

„Aristoteles had er misschien nog wel veel langer over gedaan”, fluisterde ik mezelf vervolgens geruststellend toe tijdens een rondje door het museum, „zeker zonder moersleutel.”

‘Zal ik deze tekst voor je herschrijven op C1-niveau (academisch)?’, vraagt AI.

„Nou, vooruit”, antwoord ik.

Opeens is het pijnlijk duidelijk. Ik klap mijn laptop dicht en besluit een aflevering van Love Island aan te zetten.

Reacties