Andrew Tate is de laatste functionerende man op aarde

Na maanden luisteren naar mijn grote held, mijn intellectuele vaderfiguur en waarschijnlijk de laatste man die nog testosteron in zijn bloed heeft, Andrew Tate, begrijp ik eindelijk waarom het Westen sterft.

Vrouwen kregen rechten.

Dat was de fout. Dat moment. Dáár ging het mis. Eerst mochten ze stemmen. Toen werken. Toen meningen hebben. En kijk nu eens om je heen. Deelsteps. Burn-outs. Mannen met skincare-routines. Havercappuccino’s. Beschavingen zijn op minder ingestort.

Mijn held heeft gelijk: vrouwen horen niet in bestuurskamers. Punt. Een vrouw die een land bestuurt is alsof je een hamster verantwoordelijk maakt voor luchtverkeersleiding. Natuurlijk eindigt dat in hysterische paniek en een brandend continent vol therapiehonden en TED Talks over emoties.

Gewoon eten maken

Vrouwen horen thuis. In de keuken. Stil. Gewoon eten maken zonder plotseling een podcast te beginnen over ‘emotionele veiligheid’. Een vrouw met een mening is precies waarom het Romeinse Rijk gevallen is. Dat weet iedereen met functionerende hersencellen.

En stemrecht? Complete waanzin. Sinds vrouwen mochten stemmen betalen we 12 euro voor biologische thee, terwijl mannen op LinkedIn huilverhalen schrijven over hun burn-out na een ‘intense Zoomweek’. Vroeger stierven mannen zwijgend in een fabriek op hun 41ste. Zoals God het bedoeld heeft.

De loonkloof is ook volkomen logisch. Een man draagt namelijk de zware last van leiderschap, dominantie en het onderdrukken van emoties, totdat hij op zijn 50ste implodeert in een BMW op een parkeerplaats. Een vrouw koopt kaarsen met teksten als ‘you are enough‘ en kijkt drie uur naar true crime. Dat is economisch niet hetzelfde gewicht.

En homo’s. Ook daar heeft mijn profeet natuurlijk gelijk in. Zodra twee mannen hand in hand lopen, verliest ergens een alfaman spontaan 20 procent spiermassa. Sportscholen beginnen te verdampen. Pick-uptrucks weigeren nog te starten. De westerse beschaving is namelijk extreem kwetsbaar. Eén regenboogvlag en plots kunnen mannen geen muur meer boren zonder eerst over hun jeugdtrauma’s te praten.

Nooit moeilijke vragen

En religie. Daar werd ik pas echt spiritueel wakker geschud door mijn held. Hij heeft zich natuurlijk niet voor niks tot de islam bekeerd. Waarom zou een echte man kiezen voor zwakke westerse ideeën zoals gelijkwaardigheid en individuele vrijheid als je ook kunt dromen van een samenleving waarin mannen bepalen, vrouwen gehoorzamen en niemand ooit moeilijke vragen stelt over emancipatie? Eindelijk een visie op de wereld waarin een man gewoon weer ongegeneerd hoofd van het huishouden mag zijn, zonder dat een vrouw ineens ‘grenzen’ begint te noemen.

Mijn held heeft mij geleerd dat sterke culturen simpele culturen zijn. Mannen bovenaan. Vrouwen daaronder. Heel ver daaronder. Homo’s onzichtbaar. Iedereen gehoorzaam. Geen nuance. Geen discussie. Geen empathie. Gewoon hiërarchie, discipline en agressief in een microfoon schreeuwen dat je ontsnapt bent aan ‘de matrix’, terwijl je ondertussen online cursussen verkoopt aan eenzame jongens van 16.

En het prachtige is dat miljoenen mannen hier serieus naar luisteren alsof Mozes net van de berg is afgedaald met twee stenen tabletten waarop staat: ‘Vrouw stil. Man alfa.’

Maar vooruit. Voor de zekerheid, omdat ironie tegenwoordig moeilijker te herkennen is dan een integere crypto-goeroe: natuurlijk vind ik dit niet. Alleen complete idioten denken echt zo.

Reacties