Adults Only-hotel: het kleine paradijs waar stilte nog bestaat

Er was een tijd dat we er alleen over hoorden in fluisterende vakantieverhalen aan de bar van een all-inclusive resort: Adults Only-hotels. Destijds klonk het bijna als een geheim genootschap. Een plek waar geen opblaasdieren door het zwembad dreven en waar het woord animatieteam niet gevolgd werd door een microfoon en een valse bingo-omroep.

Tegenwoordig weten we beter. En belangrijker nog: we maken er schaamteloos gebruik van.

Want eerlijk is eerlijk: wat is er nou mis met vakantie zonder het geluid van een fluitje, gillende kinderen of een watergevecht dat zich uitbreidt tot aan je ligbed? Juist. Niets.

Een Adults Only-hotel in Zuid-Europa is eigenlijk geen hotel. Het is een vorm van therapie. Je komt aan, je zet je koffer neer en ergens hoor je het zachte geluid van… stilte. Een luxe die in het dagelijks leven ongeveer net zo zeldzaam is als een lege parkeerplek bij een strandtent in augustus.

In de zon staren

Bij het zwembad heerst een bijna onwerkelijke rust. Geen opspringende duikbommen van 8-jarigen met zwemvleugels, geen ouders die „laat hem maar even” zeggen, terwijl je net je boek hebt open geslagen. Alleen mensen die liggen. Of lezen. Of gewoon een beetje in de zon staren alsof ze vergeten zijn hoe je stress moet uitspreken.

En dan het ontbijt.

Geen kleine expedities van kinderen die met een bord langs het buffet schuifelen alsof ze een natuurdocumentaire opnemen over suikerbrood. Geen yoghurt die strategisch over tafel wordt verspreid alsof het moderne kunst is. Nee, gewoon… volwassenen. Die ook niet altijd perfect zijn, maar in elk geval weten dat je niet drie croissants op één bord hoeft te stapelen ” voor later’.

We moeten het eerlijk zeggen: het ligt niet aan de kinderen. Die doen precies wat kinderen moeten doen: lawaai maken, rennen, ontdekken, knoeien en op onverklaarbare wijze altijd nét achter je ligstoel terechtkomen met een plastic schep.

De echte vraag is: wat doen de ouders?

Regels opgeven

Die hebben, zo lijkt het, collectief besloten dat vakantie gelijkstaat aan ‘opgeven van alle regels uit het normale leven’. Dus ja, laat ze maar rennen. Laat ze maar schreeuwen. Het is tenslotte vakantie. Voor iedereen behalve de andere gasten.

En toch, zonder oordeel: ergens begrijpen we het ook wel. Ouderschap is geen wellness-arrangement met stille meditatiemuziek. Het is eerder een 24/7 survivalgame met snacks.

Maar juist daarom is een Adults Only-hotel zo’n zeldzaam geschenk. Een plek waar niemand je vraagt om een bal terug te gooien, een ijsje te delen of mee te doen aan aquarobics op oorlogsvolume.

Gewoon rust. Zon. Een koel drankje. En een boek dat eindelijk eens verder komt dan pagina 12.

En dan schijnt er nog een nieuw fenomeen aan te komen: Adults Only-vliegreizen. Ja echt. Vliegtuigen waar de enige huilende passagier iemand is die ontdekt dat zijn wifi niet werkt. Het begin van een nieuw tijdperk, zo lijkt het.

Volwassen besluit

De naam Adults Only blijft trouwens wel een beetje verwarrend. Het klinkt alsof je iets stouts doet door erheen te gaan. Maar in werkelijkheid is het misschien wel het meest volwassen besluit dat je kunt nemen: kiezen voor rust.

Dus ja, wij hebben onze keuze al gemaakt. En voor iedereen die dit leest: fijne vakantie alvast. Waar je ook heen gaat.

Maar wij?

Wij zitten bij het zwembad. In stilte. Met een drankje. En een zucht van geluk die eindelijk niet wordt overstemd door een opblaasflamingo.

Reacties