Rik schrikt niet meer: ‘De wereld vergaat tussen twee bezorgmeldingen door’

Ik weet nog dat een vliegtuigcrash vroeger dagenlang nieuws was. Mensen praatten erover op verjaardagen alsof het collectief bezit was geworden. Kranten stonden er vol mee. Er zat gewicht aan rampspoed.

Tegenwoordig zie ik drie doden, twaalf vermisten en een ingestorte brug, terwijl ik eigenlijk alleen wilde kijken of het morgen gaat regenen.

En het ergste is: ik schrik daar nauwelijks nog van.

Ik zat ooit op de wc een artikel te lezen over een aardbeving waarbij honderden mensen hun huis verloren. Halverwege dacht ik ineens dat ik nog kattenvoer moest bestellen. Ik sloot het artikel af, kocht kattenvoer, vergeleek nog even twee merken omdat de ene variant meer kip bevatte, en was dat hele nieuwsbericht twintig minuten later volledig vergeten.

Pas later die avond dacht ik ineens: wacht eens even, daar zijn waarschijnlijk mensen onder puin vandaan gehaald terwijl ik serieus zat na te denken over premium brokjes.

Dat besef duurde ongeveer acht seconden.

Schade van deze tijd

Daarna keek ik een video van iemand die een cake bakt in de vorm van een capibara.

Misschien is dát de echte schade van deze tijd. Niet dat we niets meer voelen, maar dat alles even zwaar is geworden. Oorlog, reclame, doden, memes, overstromingen, kortingscodes en filmpjes van een dansende labrador drijven allemaal langs in exact dezelfde stroom.

Ik merk het aan de woorden alleen al. ‘Historische crisis.’ ‘Internationale spanningen.’ ‘Ongekende situatie.’ Het klinkt inmiddels als achtergrondmuziek in een supermarkt. Als aliens morgen landen, schuift er waarschijnlijk ergens een nieuwslezer aan tafel die zegt dat het belangrijk is „om vooral met elkaar in gesprek te blijven”.

En eerlijk gezegd ben ik zelf geen haar beter.

Soms open ik nieuwsapps niet eens meer uit interesse, maar uit gewoonte. Alsof ik aan een digitale infuuslijn lig waar permanent ellende doorheen stroomt. Ik scrol door bombardementen terwijl ik wacht tot een kortingscode werkt. Ik lees over vermiste kinderen en raak daarna geïrriteerd omdat een filmpje niet meteen laadt. Ik heb ooit midden in een artikel over een humanitaire ramp gedacht: poeh, wat ziet die keuken er mooi uit op de achtergrond.

Die gedachte kwam vanzelf.

Dat vond ik misschien nog het naarste.

Internet slaat alles plat

Want ergens wil ik geloven dat tragedies nog gewicht hebben. Dat er nog verschil bestaat tussen een oorlog en een recept voor romige pasta met burrata.

Maar het internet heeft alles platgeslagen tot dezelfde hoogte. Alles verschijnt in hetzelfde lettertype, op hetzelfde scherm, met dezelfde beweging van mijn duim.

Er stort altijd wel ergens iets in, er loopt altijd ergens iets onder water, er escaleert altijd wel ergens een conflict waarvan experts zeggen dat het ‘zorgwekkend’ is.

En morgen lees ik het allemaal opnieuw.

Waarschijnlijk terwijl ik eet.

Dat is misschien nog het meest verontrustende van alles: niet dat de wereld langzaam voelt alsof hij ontspoort, maar dat ik vrij zeker weet dat ik straks gewoon verder scrol als dit stukje afgelopen is.

Reacties