Geen verwijt van Arnold, maar: ‘Wanneer samenzijn geen vanzelfsprekendheid meer is’

Vroeger hadden feestdagen gewicht. Niet omdat er meer te besteden was, maar juist omdat er minder was. Een verjaardag, Kerst, Pasen, Moederdag of Vaderdag draaide niet om perfectie, maar om aanwezigheid.

Mensen kwamen niet ‘even snel’, ze kwamen echt. Er werd langer gezeten, langer gepraat en niemand keek voortdurend op de klok.

Misschien kwam verbondenheid vroeger vanzelfsprekender voort uit eenvoud. Er waren minder prikkels, minder haast en minder mogelijkheden om altijd ergens anders mee bezig te zijn. Tijd voor elkaar was geen gepland onderdeel van het leven, het wás het leven.

Nu lijkt alles in beweging. Agenda’s bepalen wanneer familie nog past tussen werk, sport, sociale verplichtingen en schermen die voortdurend onze aandacht vragen. Zelfs op dagen die ooit draaiden om samenzijn, hangt soms ongemerkt de haast van het volgende moment al in de lucht.

Drukte is bijna normaal

Dat is geen verwijt aan een nieuwe generatie. Zo is de wereld veranderd. Kinderen bouwen hun eigen leven op, vrijheid heeft een andere betekenis gekregen en drukte is bijna een soort normaal geworden. Toch bekruipt me soms het gevoel dat we onderweg iets kostbaars hebben verloren.

Niet het grote gebaar, maar de rust.

De rust om ergens echt te zijn zonder op de tijd te letten. De rust om nog een kop koffie te drinken terwijl het gesprek eigenlijk al klaar is. De rust om iemand het gevoel te geven dat aanwezigheid belangrijker is dan planning.

Zelfs afscheid nemen voelt anders geworden. Waar een begrafenis vroeger een dag van stilstaan was, lijkt ook verdriet tegenwoordig sneller door te moeten. Alsof het leven na een uur alweer verder roept. Niet uit onverschilligheid, maar omdat haast zich overal tussen heeft gedrongen.

Misschien is dat de stille verandering van deze tijd: niet dat mensen minder om elkaar geven, maar dat aandacht steeds moeilijker wordt vast te houden.

Luisteren naar het antwoord

En juist daarom worden kleine momenten waardevoller dan ooit. Een onverwacht bezoek. Een middag zonder haast. Iemand die niet alleen vraagt hoe het gaat, maar ook blijft luisteren naar het antwoord.

Want uiteindelijk herinneren mensen zich later zelden hoeveel werk ze hadden of hoe vol hun agenda stond.

Ze herinneren zich wie er echt tijd maakte toen het nog kon.

Reacties