Arnold geniet van even niks: ‘De Veluwe doet niet moeilijk, jij soms wel’

Gewoon even niks.

Er zijn van die plekken waar je jezelf ineens hoort denken: ‘ik ga hier even tot rust komen’. De Veluwe is zo’n plek. Alleen vergeet je er meteen bij te zeggen dat je dat plan binnen drie minuten alweer bent kwijtgeraakt, omdat je bent afgeleid door een ree, een krakend takje of een andere wandelaar die blijkbaar ook dacht dat hij alleen was.

Want laten we eerlijk zijn: niks doen klinkt makkelijker dan het is. In de stad mislukt het al bij poging één, want er is altijd wel een notificatie, een pakketbezorger of een appje dat begint met ‘heb je even?’. Hier mislukt het op een elegantere manier: door een landschap dat zich niets van jouw planning aantrekt.

Je begint nog keurig. Wandelschoenen aan, route in je hoofd, misschien zelfs een gezonde glimlach. Vijf minuten later loop je ergens waar je niet meer zeker weet of het nog op de kaart staat, maar het ruikt wel lekker naar dennen, dus het zal wel goed zijn. Dat is eigenlijk het navigatiesysteem van de Veluwe: geur en vertrouwen.

Klassiek moment

En dan gebeurt het klassieke moment. Je denkt: ‘ik ga even zitten’. Niet omdat je moe bent, maar omdat je benen ineens vinden dat ze een pauze hebben verdiend. Je gaat zitten op een omgevallen boomstam die waarschijnlijk al langer ligt dan je hele Spotify-account bestaat.

En daar gebeurt niks. Echt niks. En dat is precies het punt.

Je hoort jezelf weer een beetje terugkomen. Zonder agenda. Zonder haast. Alleen met een lichte verwondering over hoe stil stilte eigenlijk kan zijn, als je eindelijk even niet probeert hem op te vullen.

De Veluwe doet niet moeilijk. Jij soms wel. Maar dat trekt hier vanzelf weer recht.

Reacties