Arnold en zijn winkelkar: ‘De supermarkt is een ritme’

Ik ga de supermarkt in met een plan. Tenminste, dat zeg ik tegen mezelf. Een lijstje in mijn hoofd, misschien zelfs op m’n telefoon, alsof ik daarmee grip hebt op iets wat in werkelijkheid al lang besloten heeft dat ik vooral meebeweeg.

Het begint nog overzichtelijk. Mandje of kar, dat is de eerste keuze. De kar wint meestal, niet omdat ik zoveel nodig heb, maar omdat ik optimistisch ben over wie ik vandaag denk te zijn. Iemand die ‘even efficiënt boodschappen doet’ en niet halverwege afdwaalt bij de aanbiedingen.

Maar een winkelkar is nooit neutraal. Hij heeft karakter. Hij trekt licht naar links, of weigert consequent rechtuit te gaan. Ik corrigeer hem, hij corrigeert terug. Binnen een minuut ben ik niet meer aan het lopen, maar aan het onderhandelen met een stuk metaal op wieltjes.

En ondertussen gebeurt er iets anders. De supermarkt is geen plek, het is een ritme. Mensen die elkaar ontwijken in smalle gangpaden, maar toch op exact hetzelfde moment bij de pindakaas uitkomen. Alsof er een onzichtbaar script is waar niemand de hoofdrol in wil, maar iedereen toch in meedoet.

Dips en borrelhapjes

Bij de groenten ontstaat iets wat bijna op contact lijkt. Iemand twijfelt over avocado’s, ik mompel iets over „die zijn vandaag wel oké”. Het is een zin van niks, maar er zit iets menselijks in dat ik nergens had gepland. Een mini-gesprek zonder verwachting, zonder vervolg, en juist daardoor echt.

Mijn kar vult zich ondertussen met versies van mezelf die ik niet had ingepland. De gezonde ik, die groenten koopt die later zielig in de koelkast liggen. De gezellige ik, die dips en borrelhapjes meeneemt alsof er spontaan bezoek langskomt. De rationele ik, die dat allemaal probeert te rechtvaardigen bij de kassa.

En daar, bij het afrekenen, gebeurt het stilste moment van allemaal. Ik kijk naar de band, naar de stapel keuzes die ineens tastbaar is geworden. Geen theorie meer, geen lijstje. Gewoon mijn dag in objecten.

Buiten voelt het lichter. Niet omdat ik minder draag, maar omdat het even gelukt is: meebewegen zonder het helemaal te begrijpen.

Reacties