Nederland onderzoekt zich een crisis in: ‘Maar we besluiten niets’

Nederland is een bijzonder land. Een land waar werkelijk alles tot in de puntjes wordt onderzocht, doorgerekend, besproken, geëvalueerd, teruggekoppeld, juridisch getoetst, regionaal afgestemd en vervolgens opnieuw onderzocht.

Behalve het nemen van besluiten.

We bouwen geen woningen omdat we vastlopen op stikstof.
We lossen stikstof niet op omdat we bang zijn voor protesten.
We versterken het stroomnet niet snel genoeg omdat procedures jaren duren.
We willen wel migratie beperken, maar raken het nergens over eens.
Boeren verkeren jarenlang in onzekerheid.
De zorg loopt vast.
Het onderwijs schreeuwt om mensen.
En ondertussen vergaderen we verder alsof Nederland gered wordt met een extra inspraakavond in een buurthuis met slappe koffie en een schaal goedkope koekjes.

Nederland heeft geen tekort aan rapporten.
Nederland heeft een tekort aan knopen die worden doorgehakt.

Iedere crisis wordt eerst voorzien van:

een commissie,
een verkenner,
een tussenrapportage,
een taskforce,
een overlegtafel,
een maatschappelijk akkoord,
en uiteindelijk een powerpointpresentatie waarin staat dat ‘alle opties zorgvuldig moeten worden afgewogen’.

Uitstel is geen beleid

Tegen de tijd dat er eindelijk iets gebeurt, is het probleem twee keer zo groot geworden.

En het wrange is: bijna iedereen ziet het. Burgers zien het. Ondernemers zien het. Boeren zien het. Zorgmedewerkers zien het. Zelfs ambtenaren zien het. Alleen in Den Haag lijkt men soms te denken dat tijd vanzelf oplossingen produceert.

Maar uitstel is geen beleid.
Twijfel is geen visie.
En eindeloos polderen is geen leiderschap meer wanneer een land langzaam vastloopt.

Natuurlijk zijn problemen ingewikkeld. Natuurlijk bestaan er tegengestelde belangen. Maar regeren betekent keuzes maken, ook wanneer niet iedereen applaudisseert.

Want terwijl Nederland discussieert over de kleur van de reddingsboei, loopt het schip langzaam vol water.

Misschien is bestuurlijke besluiteloosheid inmiddels wel onze grootste nationale crisis. Niet omdat we geen oplossingen hebben, maar omdat niemand nog het lef lijkt te hebben om daadwerkelijk ergens voor te kiezen.

Nederland onderzoekt zich ondertussen een crisis in.

Reacties