‘Mark Rutte prijst de Turkse defensie-industrie’
De trans-Atlantische (NAVO) veiligheidsarchitectuur wordt opnieuw vormgegeven. Politiek staat niet langer alleen centraal in deze verandering. Technologie en productiecapaciteit in de defensie-industrie spelen een doorslaggevende rol. De woorden van NAVO-secretaris-generaal Mark Rutte over een verdedigingslinie die zich uitstrekt van Alaska tot Ankara, zijn een duidelijke uitdrukking van deze realiteit.
Deze uitspraak beschrijft niet zozeer een geografisch beeld als wel een strategische visie. Het gaat dus niet alleen om het bewaken van grenzen, maar ook om het delen van productie, het gezamenlijk ontwikkelen van technologie en het verminderen van afhankelijkheden. In de wereld van vandaag beperkt veiligheid zich niet langer tot tanks en geweren, maar omvat het een breed ecosysteem, van chips tot software en van radar tot kunstmatige intelligentie.
Op dit punt is de positie van Turkije opvallend. De activiteiten die Turkse defensie-industriebedrijven zoals ASELSAN ontplooien met Polen, Roemenië, Albanië en Kroatië zijn opmerkelijk. Ze tonen aan dat Turkije niet alleen een consument is, maar ook een producerende macht. Dit is ook voor Europa een cruciale aanwinst. Europa is immers al geruime tijd op zoek naar strategische autonomie op defensiegebied.
Industriële integratie
Er is hier echter een belangrijke drempel. Zal de retoriek van gezamenlijke productie kunnen uitgroeien tot echte industriële integratie? Of blijft dit slechts een diplomatieke wens? Het antwoord op deze vraag zal een van de meest cruciale agendapunten zijn van de komende NAVO-top in Ankara.
De prioriteiten van de top in Ankara moeten ook vanuit dit perspectief worden bekeken. Het gaat niet alleen om het behoud van het bondgenootschap, maar ook om het herdefiniëren ervan. Het opzetten van een meer geïntegreerde, productievere en onafhankelijkere structuur.
Kortom, in de nieuwe periode zal veiligheid niet het resultaat zijn van bondgenootschappen, maar van gezamenlijk inzicht en gezamenlijke productie. Turkije staat in deze vergelijking niet langer aan de zijlijn, maar in het middelpunt.