Liefde volgens de handleiding

„Geniet er maar van hoor, zolang je single bent.” Het werd gezegd terwijl er voor mijn neus weer een glas prosecco werd ingeschonken. Alsof single zijn een soort voorprogramma is. Leuk, maar tijdelijk.

Ik glimlachte, want dat is wat ik altijd doe als dit tegen mij wordt gezegd. Je zegt geen: „Wat bedoel je precies met zolang?” Je knikt, neemt een flinke slok van je drankje en laat het onderwerp langs je heen glijden, al blijft het ergens hangen.

Handleiding voor liefdesleven

Singles krijgen zinnen die klinken als goedbedoelde handleidingen. Hele boekwerken aan advies van mensen die zelf in een relatie zitten waarbij je je soms afvraagt waarom ze nog bij elkaar zijn. Vaak gegeven door mensen die elkaar alleen nog ‘schat’ noemen uit gewoonte. „Je moet het niet forceren.” Of deze doet het ook altijd goed: „Je moet eerst gelukkig zijn met jezelf.” Alsof liefde een soort IKEA-kast is, met een handleiding die je na honderd keer lezen zelf nog steeds niet begrijpt. Misschien ligt het daar inderdaad aan, haha.

Niemand zegt tegen een stel: „Geniet er maar van hoor, zolang het nog leuk is.” Of tegen een getrouwde vriendin waarbij de fut uit de relatie is: „Ach joh, het komt vanzelf allemaal wel weer, het is een fase.” Men is opvallend gebrand op het geven van advies aan singles, alsof dat advies exclusief is gereserveerd voor mensen zonder plus-one. Als je kijkt naar hoe de samenleving is ingericht, is alles gericht op samen. Een huis kopen in je eentje in de Randstad? Kansloos. Tenzij je geboren bent in een gouden Ralph Lauren-overhemd, met een paplepel vol kaviaar. Maar denk ook aan boodschappen, afval, vakanties, zelfs een Netflix-account is makkelijker met z’n tweeën.

Een levensvraagstuk

Ik vroeg me af wanneer single zijn veranderde van een levensfase in een levensvraagstuk. Wanneer werd alleen zijn iets wat uitgelegd, verdedigd of opgelost moest worden? Goedbedoeld ondermijn je hiermee het gevoel van de ander volledig. Alsof het loslaten of moeten bijstellen van een droom geen valide reden is om verdrietig te zijn of je zorgen te maken.

Want het ironische is: mijn leven is niet leeg. Het is gewoon niet gedeeld en dat is iets anders. Single zijn betekent niet wachten, het betekent leven zonder afstemmingsoverleg. Natuurlijk mis ik soms iemand. Iemand die vraagt hoe mijn dag was, zonder dat ik het zelf hoef te typen. Maar missen is geen bewijs van tekort. Het is bewijs dat je kunt voelen.

Misschien zeggen we die zinnen niet om singles te helpen, maar om onszelf gerust te stellen. Want als iedereen uiteindelijk eindigt in een relatie, hoeft niemand zich af te vragen of er ook andere vormen van geluk bestaan. Mijn advies? Luister en stel een vraag, een oprechte vraag en laat je eigen advies of ideeën even achterwege. Je weet namelijk simpelweg niet hoe het voor de ander is.

Wipeout, maar dan emotioneel

Is single zijn iets wat je moet doorstaan, een soort Wipeout-parcours waarbij je eerst honderd keer je hoofd stoot tegen zo’n gigantische bal in het water of gewoon een manier van zijn die we nog steeds niet goed begrijpen?

En terwijl ik naar de koelkast liep, schonk ik nog een glas prosecco voor mezelf in. Alleen, maar niet eenzaam.

Reacties