Abdelkhalek vindt omroepen ‘let op zakkenrollers’ slechte communicatie

Voordat ik naar Nederland kwam, had ik een duidelijk beeld in mijn hoofd: een modern land, goed georganiseerd, rechtvaardig en vredig. Dat beeld gaf mij een gevoel van vertrouwen en rust nog vóór mijn aankomst.

Mijn vriendin, bij wie ik zou logeren, woont in Amsterdam-Noord, achter het Centraal Station. Daardoor liep ik dagelijks via het station naar het centrum, een plek die ik associeerde met orde, efficiëntie en veiligheid.

Toen ik net was aangekomen, hield ik dat positieve beeld nog vast. Maar plotseling hoorde ik op het station iets omroepen: „Let op zakkenrollers.” Die woorden doorbraken mijn verwachting meteen. Ik voelde verwarring, schaamte en verlegenheid. Het klonk voor mij overdreven en bijna kinderachtig. Het gaf me het gevoel dat een modern en ontwikkeld land zichzelf in één zin tegenspreekt. Alsof het zorgvuldig opgebouwde imago direct wordt ondermijnd door een waarschuwing die vooral angst oproept.

Overal camera’s

Wat mijn verwarring nog groter maakte, was dat ik tegelijkertijd veel politieagenten in uniform zag en overal camera’s opmerkte. Alles leek juist strak georganiseerd en onder controle. Juist daarom voelde die herhaalde waarschuwing zo tegenstrijdig. Waarom zo’n indringende en bijna alarmerende boodschap, als de aanwezigheid van toezicht al zo zichtbaar is? In plaats van geruststelling gaf het mij eerder een ongemakkelijk gevoel. Het maakte me bewust van mijn omgeving op een manier die niet veilig, maar eerder verdacht voelde. Alsof ik zelf ook als mogelijke zakkenroller werd gezien. Dat veranderde mijn gevoel van vrijheid in een gevoel van schaamte en terughoudendheid in de publieke ruimte.

Toen ik dit later met mijn vriendin besprak, bleek hoe normaal dit omroepen voor haar is geworden. Ze hoort het nauwelijks nog. Maar precies dat is ook het punt: wat voor de één achtergrondgeluid is, kan voor een ander een eerste en bepalende indruk zijn. Toeristen komen met een beeld van rust en orde, maar worden meteen geconfronteerd met een waarschuwing die eerder wantrouwen dan vertrouwen oproept.

Het bestaat nog steeds

Ik had verwacht dat zoiets op een gegeven moment zou verdwijnen, zodra men inziet dat het meer negatieve dan positieve effecten heeft. Toch bestaat het nog steeds. Mijn gevoel van schaamte is inmiddels veranderd in teleurstelling, omdat het niet past bij het beeld van een land dat verder zo goed georganiseerd en ontwikkeld is.

Voor mij voelt dit omroepen niet als bescherming, maar als een storende en slecht gekozen vorm van communicatie. Natuurlijk moet men alert zijn op criminaliteit, maar de manier waarop dat wordt gebracht, bepaalt hoe een plek aanvoelt.

Reacties