Sigrid heeft de klok van oma in het zesde huis: ‘Ze is aanwezig’

„Geef mij die klok maar”, zegt de verhuizer. „Daar moeten we voorzichtig mee zijn. We hebben een speciale klokkenkist.”

De klok van oma gaat al meer dan vijftig jaar mee. Het staat nu in het vijfde, nee, zesde huis. En oma’s roep wordt steeds duidelijker. Ze is aanwezig. Niet in de flesh nee, als geest.

Oma ziet mij zwoegen en zweten met de laatste schilderijen ophangen. De klok is opgehangen maar de klepel heb ik nog geen zwieper gegeven. Het is nog geen kwart voor tien maar bijna acht uur. Nog een paar schroeven en dan pauze houden. De hele dag heb ik hard gewerkt aan het nieuwe huis. Ik schroef het laatste schroefje.

‘Tik tak.’

„Hé, hoor ik nu de klok tikken?”

‘Tik, tak.’

„Maar ik heb niet aan de klepel gezeten!”

Spontaan

Ik ga voor de klok staan en de klok tikt. Spontaan. Zonder mijn toedoen.

Dan hoor ik in mijn hoofd een boodschap van oma: „Ga nou eens pauze houden meisje, je bent de hele dag al druk in de weer geweest. Het is tijd om pauze te houden, even rustig thee drinken. Alles komt goed.”

„Okay, oma, ik ga pauze houden”, zeg ik en hang de klepel weer stil.

„Maar het is nog geen kwart voor tien, dus even stil nu. Bedankt.” Ik ga van mijn kopje thee genieten. Opgedragen door oma door middel van de klok. De onverwoestbare klok van oma.

Reacties