Johan Derksen: de man, de mening en de terugspoelknop van de waarheid

Bij Johan Derksen weet je één ding zeker: als hij begint, is het nooit een mening – het is een eindvonnis waar nog even over vergaderd mag worden.

Hij zit daar niet aan tafel, hij neemt hem over. Alsof hij ooit is binnengekomen met de mededeling: „Jongens, ik blijf hier wel even, jullie mogen af en toe ademhalen.” En dat is ook precies de sfeer: hij spreekt alsof nuance iets is voor mensen die twijfelen, en twijfel is iets voor mensen die ongelijk hebben maar dat nog niet durven toegeven.

Het mooie is: elke uitzending bevat dezelfde drie hoofdstukken.
Hoofdstuk één: „Ik zeg wat iedereen denkt.”
Hoofdstuk twee: „Ik word weer verkeerd begrepen.”
Hoofdstuk drie: „Nou ja, zo bedoelde ik het niet precies, maar je begrijpt me wel.”

Kant-en-klare uitspraak

En ergens tussendoor zit dan nog een verplicht moment waarop iemand aan tafel voorzichtig probeert uit te leggen dat de wereld misschien net iets ingewikkelder is dan een kant-en-klare uitspraak. Dat is het moment waarop je ziet hoe iemand een vol debat kan reduceren tot één zucht en een blik die zegt: „Daar gaan we weer.”

Het programma zelf is eigenlijk een soort natuurverschijnsel geworden. Geen talkshow, maar een weersysteem: elke avond kans op harde meningen, gevolgd door opklaringen in de vorm van „ik heb het even teruggekeken” en „laten we het niet groter maken dan het is”.

En toch kijk je. Omdat je weet: ergens tussen de sigarenrook, de zekerheid en de snelle terugtrekbeweging, zit televisie die precies weet wat het doet. Of in elk geval: precies doet alsof.

Reacties