De taal van dieren: ‘Misschien luisteren ze niet naar wat wij zeggen…’

Soms begrijpen dieren meer van ons dan wij van hen. Over paarden, honden, vogels, een leeuwin en de rust die ontstaat, wanneer mens en dier elkaar werkelijk ontmoeten.

Ik kan me nauwelijks voorstellen dat een mens meer plezier beleeft aan wonen tussen beton, asfalt en autoverkeer, dan aan leven te midden van natuur en dieren. Gelukkig hoeft dat in Amsterdam niet altijd zo te zijn.

Vanuit mijn appartement aan de Gaasperplas kijk ik uit op bomen. Ik heb geen gordijnen nodig. Aan het strand geniet ik van spelende honden en van de zwanen die hen verjagen wanneer ze jongen hebben. Dieren zijn leuk.

Tijdens een vakantie op Texel besloot ik paardrijles te nemen. Al tijdens de eerste les voelde ik grote dankbaarheid tegenover het paard dat mij op zijn rug toeliet. Tijdens de tweede les gebeurde iets merkwaardigs. Het voelde alsof mijn hart samenvloeide met dat van het paard. Ik hoefde nauwelijks nog te sturen. Het leek alsof mijn gedachten voldoende waren.

Na enige tijd hield de trainster ons staande.

„You got it“, zei ze bewonderend.

Vertrouwen in de plaats

Later begreep ik wat ze bedoelde. Een paard reageert van nature met angst op alles wat op zijn rug komt. Maar wanneer die angst verdwijnt en vertrouwen ervoor in de plaats komt, ontstaat iets bijzonders.

Ik houd van paarden.

In een dierentuin stond ik ooit een leeuwin te bewonderen. Tot mijn verbazing leek ze op mijn woorden te reageren. Net als een Duitse herder hield ze haar kop steeds schever en bleef me aandachtig aankijken. Toen ik wegliep, bleef ze kijken totdat ik uit zicht verdwenen was.

Ja, dat doet iets met je.

Ook in India maakte ik iets bijzonders mee. Tijdens een retraite hoorde ik een vogel prachtig zingen. Inwendig wenste ik hem te zien. Vrijwel direct verschenen twee vogels met lange staarten op een waslijn voor mij. Een van hen hervatte zijn gezang.

Het was bijna te mooi om waar te zijn.

Puppy

De mooiste ervaring had ik misschien wel met Max, een anderhalf jaar oude Duitse herder van een buurtbewoonster. Hij was agressief naar mannen en domineerde andere honden. Vijf dagen bleef hij bij mij. Toen hij opeens begreep dat niet hij, maar ik de beslissingen nam, veranderde hij in een puppy: geen agressie meer en lief voor andere honden. Het voelde alsof ik hem zijn jeugd had teruggegeven.

Dieren zijn eerlijk, trouw en verrassend gevoelig. Wie de moeite neemt zich in te leven in hun werkelijkheid, ontdekt vaak een wereld die rijker is dan verwacht.

Misschien begrijpen dieren ons niet via woorden, maar via iets anders. Ze lijken feilloos aan te voelen of we gespannen zijn of ontspannen, bang of zelfverzekerd, eerlijk of oneerlijk. Misschien luisteren dieren niet naar wat wij zeggen, maar naar wat wij zijn.

Reacties