Abdelkhalek werd een rennend kind met sterke afkeer van de moskee

Toen ik klein was, werd ik door mijn moeder gedwongen om elke dag naar de moskee te gaan, iets waar ik een sterke afkeer van had. Mijn jongere broer had hetzelfde probleem. Hij schreeuwde en huilde, maar dat hielp hem niet. Ik zag dat en begreep al vroeg dat verzet zinloos was. We moesten gewoon gaan.

Onderweg zag ik soms zwerfhonden vrij rondlopen. Ik wilde zelf een hond zijn, vrij en zonder verplichtingen. In de moskee zat ik chagrijnig te wachten tot het voorbij was. Ik herkende dat moment aan de schaduw op de muur die langzaam verschoof.

Op een dag, toen we net binnen waren, voelde ik dat ik het niet meer kon verdragen. Het idee om te vluchten kwam plotseling in mij op. Ik wachtte op het juiste moment, keek naar mijn schoenen bij de deur en naar de fkih. Toen hij even niet oplette, rende ik zo snel mogelijk weg. Door de angst liet ik mijn schoenen achter. De fkih stuurde een oudere jongen achter mij aan, maar ik was sneller en bereikte thuis zonder gepakt te worden.

Sport was niet belangrijk

De volgende dag bracht mijn vader mij gewoon weer terug. Ik stond inmiddels bekend als een snel rennend kind en soms werden er zelfs kleine wedstrijden gehouden om te zien wie mij kon inhalen. Dat waren mijn eerste echte sportmomenten. Ik ontdekte dat ik van nature snel en atletisch was.

Toch kreeg ik weinig steun. Mijn moeder, net als veel andere ouders, vond dat sport slecht was en mij zou afleiden van school. Toen ik 12 was, verhuisde ik naar een stad om naar de middelbare school te gaan. Ik woonde bij mijn zus, maar er was een groot tekort aan leraren. We hadden geen docent Frans en geen gymleraar.

Mensen zeiden vaak dat sport niet belangrijk was en dat studie altijd voorop moest staan. Door die houding begon ik te twijfelen aan mezelf en mijn liefde voor sport.

Velden vol Marokkanen

Nu, als ik door Amsterdam fiets en voetbalvelden zie vol Marokkanen en hun kinderen, met ouders langs de kant, voel ik irritatie. Ik vraag me af wanneer die Marokkanen sportief zijn geworden. Het lijkt alsof ze pas betrokken raken als er veel geld en aandacht in sport wordt gestopt.

Tegelijk besef ik dat dit niet alleen voor Marokkanen geldt, maar voor veel mensen. Misschien is het verschil dat deze kinderen nu kansen krijgen die ik vroeger heb gemist. Toch voelt het soms alsof echt sportieve mensen, die puur uit passie sporten, steeds zeldzamer worden.

Reacties