Wat gebeurt er in Hormuz?

De Straat van Hormuz… De levensader van de wereldhandel. Een cruciaal knooppunt voor olie, energie en het wereldwijde verkeer. En nu… staat deze in het middelpunt van een nieuwe discussie.

De ‘Hormuz-coalitie’, waar ook Nederland deel van uitmaakt, eist dat deze zeestraat, die volgens Iran door het land wordt gegijzeld, onmiddellijk wordt vrijgegeven.

Maar wie zitten er in deze coalitie?
Uit Europa: het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Duitsland, Italië, Nederland, Canada. Uit Azië-Pacific: Japan, Australië, Zuid-Korea. Uit het Midden-Oosten: de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein. Een brede structuur die in totaal 22 landen omvat.

Beeld verandert

Op het eerste gezicht lijkt het een samenwerkingsverband dat is opgericht voor de  ‘veiligheid van de wereldhandel’. Maar als je wat beter kijkt, verandert het beeld. Want Iran zegt: met uitzondering van de Verenigde Staten en Israël is de doorgang voor sommige landen, zoals Turkije, Rusland, China, India en Pakistan, al vrij. Landen die ons niet vijandig gezind zijn, mogen erdoor.

Het gaat dus niet alleen om de vraag: „Is de zeestraat gesloten of open?” Het gaat erom wie er door mag.

Laten we ons nu afvragen: als de doorgang niet volledig is afgesloten en sommige landen toestemming krijgen, waarom wordt deze coalitie dan opgericht?

Het antwoord is niet moeilijk. Deze structuur is niet zozeer een technisch veiligheidsbondgenootschap,  maar is opgericht om de verantwoordelijkheid voor de oorlog te delen ten behoeve van een politieke positie. Of laten we het duidelijker zeggen: het is een poging om een evenwicht te creëren rond de as van de Verenigde Staten en Israël.

Toneelstuk

Kijk naar de lijst.
Het merendeel zijn landen die historisch gezien centraal stonden in de strijd om de wereldmacht. Landen die bekend staan om hun koloniale verleden. Landen met de reflex om de wereldhandelsroutes te controleren.

Wat is er vandaag de dag veranderd?
Alleen de methode.
Vroeger was er directe bezetting. Vandaag de dag is er een ‘coalitie’. Vroeger was er kolonisatie. Vandaag de dag is er een ‘veiligheidsreden’. Maar de essentie is hetzelfde. Controle.

Het resultaat?
De kwestie van Hormuz is geen discussie over een zeeroute. Het is een nieuw theatraal toneelstuk in de wereldwijde machtsstrijd. En zoals bij elk toneelstuk is het zichtbare niet altijd hetzelfde als de werkelijkheid.

Reacties