Vreemde vogels

Vroeg opstaan loont zich, vooral in deze periode, waarin de natuur opnieuw ontwaakt. In het uur, vlak voor de dageraad, streelt eindelijk het gezang van de merel ons trommelvlies weer. Wakkeren de fluittonen van de zanglijster onze levenslust aan, prikkelen onze lentekriebels en bezorgen ons nieuwe levensenergie.

Zalig, dat de vogeltjes weer fluiten. Ze het uitkraaien van plezier, kwetteren van blijdschap, onze nesteldrang doen aanwakkeren. Helaas is deze interpretatie te geromantiseerd. Het gezanggedrag dient een ander doel; het territorium verdedigen, voedsel veiligstellen of indruk maken op het andere geslacht.

Overwegend de mannetjes zingen. Zoals op het wereldtoneel op het moment ook veel mannetjes het hoogste lied zingen. Ook hier is het doel niks nobeler, dan instinctieve territoriumdrang en expansiezucht. Echter met grotere gevolgen. Of het ook extra vrouwelijke aandacht en verhoogde voortplantingskansen oplevert? Laten we eens een paar ‘vreemde vogels’ nader bestuderen.

Het winterkoninkje, speelt het machinegeweer van het woud. Kwettert met veel geweld en decibel voor zo’n klein vogeltje, z’n staart parmant overeind. De glanskop reageert daarop met ‘fuck you – fuck you’. Een strijd is snel ontketend. Op de achtergrond hamert de specht er lustig op los.

Ze vliegen elkaar in de haren. Tonen hun veren en lokroep, om de ander in de val te laten lopen. Evenals Kaketoe Trump, met kenmerkende hoofdtooi, die zijn kans grijpt, nu de treurdrongo Ali Khamenei is gedood. Er is nieuw vruchtbaar grondgebied te veroveren. Bondgenoot en goudhaantje Netanyahu fladdert aan zijn zij, hongerig en (bloed)dorstig. Verderop verorbert aasgier Poetin, te herkennen aan z’n kalende schedel, alle overgebleven resten van zijn aangrenzende revier.

Vele roofvogels laten zich in deze lentedagen voor hun plezier op de eerste thermiek zweven, om naar believen luchtaanvallen te starten. Duiken in vogelvlucht als raketten op hun prooi, alles vernietigend…

Kan de ontluikende energie van de lente het gros van onze soort met liefde vervullen en een hoger doel dan instinctieve driften dienen? Sturen we als antwoord de vredesduif en wenden daarmee een wereldoorlog af? Of grijpen we allen naar ons  noodpakket en zingen ons eigen lied.

In de natuur liggen de metaforen voor het oprapen. Evenals het vertrouwen, dat er altijd weer een nieuw evenwicht zal ontstaan. Immers; vreemde vogels bewonderen we het liefst in de dierentuin, in zo’n grote gouden kooi, veilig achter slot en grendel.

Reacties